Categorieën
BLOG

Faammomentje

Heb ik eindelijk mijn momentje faam te pakken, gaat het over mijn werkloosheid en wat dat doet met mijn zelfrespect. Een groot artikel hierover stond afgelopen woensdag in dagblad Trouw. Ach ja. Wie weet is het de opmaat naar meer, een doorbraak voor Opdichter, al ging dit dus over ‘de man achter…’ en niet over diens muzikale en bloggende alter ego. Toch leuk! Het artikel is geschreven door Wilfred van de Poll, met foto’s van Werry Crone. Opmaak: Lisette van Boxel. Trouw is een klassekrant, het team dat dit artikel heeft verzorgd verdient een compliment. Ik heb er erg leuke reacties op gehad, ook van mensen die ik niet kende. Toch was het bijzonder confronterend om mijn tronie eerst paginagroot op de openingspagina van De Verdieping te zien prijken, met de legendarische woorden ‘Ik ben wel eens bang dat ik als een zwerver eindig’, en vervolgens een artikel te lezen waarin de nadruk is gelegd op de moeite die het kost om als werkloze je zelfrespect te behouden. Het vreemde is dat ik tijdens het interview nu juist heb getracht te benadrukken dat ik meer zelfrespect heb dan ooit. Maakt niet uit, had ik maar moeten vragen het vooraf te mogen lezen en becommentariëren. Maar die controle wilde ik nu eenmaal niet hebben. Dank, Trouw, voor dit mooie artikel!

Stuk in Trouw

Categorieën
BLOG

Beter laat dan nooit

Het heeft even geduurd, maar mijn recensie van het nieuwe album van Crime & the City Solution, in april hier gepubliceerd, heeft nu ook een plaatsje gekregen op Sargasso, waarvoor dank, al heeft het wat lang geduurd en voelt het alsof het momentum voorbij is. Goed, ik klaag niet, want elke publicatie telt en maakt mijn inzet de moeite waard. Uiteindelijk gaat het mij niet alleen om mijn recensie, maar ook om aandacht voor een verrassend album van een fantastische band. In elk geval op dit blog volgen meer recensies, soms en zo veel mogelijk van recent uitgebracht werk, soms misschien ook van pareltjes die jaren geleden het levenslicht zagen maar die ik nog niet zo lang geleden heb ontdekt of die ik nog niet had gerecenseerd terwijl ik ze met terugwerkende kracht wel graag wil bespreken. Zoiets. Binnenkort komt mijn vriend en jarenlange stadgenoot Johnny Dowd met een nieuwe plaat, Do the Gargon. Let maar op, dat album laat mij eveneens in de pen kruipen.

Categorieën
BLOG

Schrijfwedstrijd Trouw

Ach ja, dacht ik, laat ik maar meedoen. Op de website van dagblad Trouw had ik zojuist een oproep gelezen om mee te doen aan een schrijfwedstrijd over Werk en Respect. Deelnemers, stond er in, moeten een blog van vijfhonderd woorden inleveren. Leuk! Weer eens wat anders dan schrijven over mijzelf, dierenwelzijn of muziek. Nu heb ik wel enige ervaring in schrijven over werkgerelateerde onderwerpen. Bij Reed Business, bijvoorbeeld, verzorgde ik een tijdlang de content op twaalf aangeklede vacaturesites onder moedersites als Elsevier, FEMBusiness en Gemeente.nu. Maar sinds mijn vertrek bij Reed Business, in 2009, heb ik dat onderwerp niet meer aangeroerd. De schrijfwedstrijd van Trouw wakkerde het vuurtje weer aan. Met mijn inzending kan ik vijfhonderd euro winnen. Of ik nu win of niet, tevreden ben ik.

Eerder gepubliceerd op TROUW.

ZELFRESPECT
Het gaat niet om “Kijk mij eens goed zijn”, maar om “Goh, zij zien wat ik doe en waarderen het”. Respect. Om het bij collega’s af te dwingen moet je aantonen dat je de juiste persoon op de juiste plek en bij de juiste organisatie bent. Maar hoe doe je dat? Door je werk goed te doen, natuurlijk. Natuurlijk. Maar dat deed ik, bij de organisatie waar ik tot vorig jaar oktober werkte. En toch voelde ik er nooit respect. Waar dat aan lag? Aan mij. Want respect begint bij jezelf.

Behalve dat je de juiste persoon op de juiste plek bij de juiste organisatie moet zijn, is het ook belangrijk dat je op het juiste moment ergens binnenkomt – dat was in mijn geval niet zo, want de organisatie was in rep en roer en leek soms op haar gat te vallen. Er heerste onvrede. En die onvrede betrok ik op mijzelf. Ik ging er in op. Hoe onrustiger het op de werkvloer werd, hoe moeilijker het was om te werken, hoe meer ik het gevoel had dat ik er een potje van maakte.

Vijf weken voor het einde van mijn derde jaarcontract kreeg ik het te horen: “Je voldoet niet meer.” Nou ja, zo werd het niet gezegd. Maar zo kwam het over. En zo was het ook. Niet voor niets had ik me een maand eerder ziek gemeld, opgebrand, wetende dat ik het mijn leidinggevenden daarmee wel heel gemakkelijk maakte om te besluiten niet met mij verder te gaan. Na mijn ziekmelding heb ik er geen dag meer gewerkt. Ja, ik ben langs geweest om te horen te krijgen dat ik niet meer terug hoefde te komen. En op mijn laatste officiële werkdag, om mijn spullen op te halen.

Ik voelde mij op mijn ziel getrapt, respectloos behandeld. Pas maanden later kwam het besef dat dit niet terecht was. Ik werd wel gewaardeerd bij die organisatie. Dat werd mij tot op het laatst toe op het hart gedrukt, maar ik wilde er niet van weten. En daar zat hem de kneep: ik respecteerde mijzelf niet, mijn rol binnen de organisatie niet en mijn eigen werk niet. Als iemand mij een compliment gaf voor de wijze waarop ik een opdracht had uitgevoerd, dan bagatelliseerde ik de opdracht. Gebrek aan zelfrespect – ik heb er altijd last van gehad.

Op de dag dat ik dit schrijf ben ik 41 geworden. Ik ben werkloos, gedumpt door mijn vrouw, en heb geen cent te makken. Toch voel ik mij beter dan ooit. Dat komt doordat ik besef dat ik dat allemaal nodig heb gehad om te leren in mijzelf te geloven. Ik voldeed niet bij die organisatie, omdat ik niet in mijzelf geloofde. Ik was wat betrokkenheid en kunde betreft de juiste persoon op de juiste plek bij de juiste organisatie. Maar mijn persoonlijkheid ging niet samen met de sfeer binnen die club. Op iemand zonder zelfrespect had die sfeer een destructieve uitwerking. En zo ging het mis. Gelukkig is bij mij daardoor het kwartje gevallen.

Categorieën
BLOG

Mijn album heeft een mantra!

Om.svgZo. De opnamesessie van afgelopen dinsdag is geweldig verlopen. Op een enkele futiliteit na is de fundering voor alle liedjes nu gelegd. Op een enkele futiliteit en een lied na, moet ik zeggen, want vandaag kwam ik er achter dat ik toch niet tevreden was over de tekst van wat het titelnummer had moeten worden – vandaar, wellicht, dat ik er nog niet in was geslaagd het naar tevredenheid in te zingen. Tsjak, tsjak tsjak, en… Aangepast! Tussen mijn beruchte nevenactiviteiten door heb ik tijd gevonden om een nieuw laatste vers te schrijven. En nu is het goed! Nou ja, het lied moet opnieuw ingespeeld worden, rustiger en beter en zo, opdat tekst en muziek voor mijn gevoel goed op elkaar aansluiten. Maar toch, nu weet ik dat het goed is. Opvallend genoeg – alhoewel het alleen mijzelf opvalt, overigens – is het lied na deze herschrijving niet langer het titelnummer, terwijl ik er tot vandaag van overtuigd was dat het dat wel zou zijn. Desondanks gaat het de titel leveren. In het nieuwe laatste vers zit namelijk een zinsnede, moet je weten, die treffender omschrijft wat ik met dit album beoog te zeggen dan de titel van het lied doet. De zinsnede is een, ehhh… Een mantra – ja, een mantra! – die mij in mijn altijd moeilijke tijden op de been houdt. Tja, en wat die mantra is blijft vooralsnog geheim – eerst even laten bezinken, kijken of hij als titel beklijft (als mantra zeker wel, ofschoon ik niet zo van de mantra’s ben). Het oorspronkelijke titelidee voor mijn solodebuutalbum was, zoals de onderkop van dit blog en de titel van het betreffende lied nog steeds luiden, Het Simpelste Geluk. Oeps, typte ik zo maar per ongeluk een ‘l’ in plaats van een ‘k’. Gelukkig kon ik die fout ongemerkt herstellen. Wat een gelul!

Categorieën
BLOG

Nieuw lied

Het goede nieuws is dat ik vannacht een nieuw lied heb geschreven, het slechte dat het schrijven van een lied tegenwoordig kennelijk een dusdanig grote inspanning van mij vergt dat ik de volgende dag een fikse koppijn heb. Die koppijn is inmiddels zo ondragelijk geworden dat ik vanavond voor het eerst in lange tijd voor middernacht onder de wol kruip, wat dan weer winst is. Morgen zal ik mij ongetwijfeld stukken beter voelen. En ik ben een lied rijker, natuurlijk. Dinsdag neem ik het op.

Welterusten!

Categorieën
BLOG

Republikeins gezeik

Het grote interview met onze aanstaande koning en zijn vrouw, op woensdag 17 april 2013 bij de NOS, heb ik bewust aan mij voorbij laten gaan. Ik ben niet zo van het koningshuis, en al helemaal niet van voorgekauwde beleefdheidinterviews waarin geen onvertogen woord wordt gezegd. Of toch? Dit weekeinde las ik in Trouw het antwoord van Willem-Alexander op de vraag of het koninklijk huis het, in het licht van de huidige crisis, niet met wat minder zou moeten doen. Alex: “Als je wilt gaan bezuinigingen op de kosten van de monarchie, dan betekent dat vrijwel onmiddellijk dat wij hier mensen moeten gaan ontslaan.” Wat een schandalig antwoord!

Stel dat een multinational laat weten te stoppen met het betalen van belasting, met als argument dat er anders ontslagen vallen… Maar, zult u zeggen, Willem-Alexander geeft niet aan ergens mee te stoppen, hij wil er gewoon niet aan beginnen. Vergelijk het dan met een miljoenenbedrijf dat een nieuwe belasting niet wenst te betalen omdat het dan, zo zegt het, mensen zou moeten ontslaan. Daar zou schande van worden gesproken. Wat een chantage! De bedrijfstop zou met pek en veren naar het land der zakkenvullers worden uitgezet, de media zouden er bovenop springen door bedrijfstoppen die er net zo over denken te ontmaskeren. En terecht!

Achterhaald instituut
U moet begrijpen, vervolgt Willem-Alexander in het interview, dat de koninklijke inkomsten hoofdzakelijk gaan naar salarissen van mensen die voor ons werken. Ja, dat zal best, zoals jij in de watten wordt gelegd. Maar het gaat mij er nu niet om dat het koninklijk huis te duur is. Nee, ik schrijf hierover omdat het gebrek aan journalistieke analyse van de kroonprinselijke woorden symptomatisch is voor de zwakke gezondheid van het kritisch denken in Nederland in zijn algemeen en onder journalisten in het bijzonder. Wie lastige vragen stelt bederft het feestje? Liever een republikeinse zeikerd dan een volgzame voetsoldaat van een achterhaald instituut.

Kous af
Wat de woorden van Willem-Alexander zo kwalijk maakt, is dat hij door te dreigen met ontslagen voorbijgaat aan het feit dat hij natuurlijk ook zelf zou kunnen opdraaien voor een korting. De kroonprins verdient 246 duizend euro per jaar, evenals zijn echtgenote. Beatrix schraapt jaarlijks 830 duizend euro binnen. Als Alex en Maxi verzoeken hun huidige inkomen ook hun inkomen als koning en koningin te laten zijn, dan zouden zij in koopkracht gelijk blijven en bespaart dat 338 duizend euro belastinggeld. Maar de prins roept doodleuk dat niet hij maar de Tweede Kamer over zijn inkomen gaat. Waarmee de kous af is voor het journaille en de rest van Nederland.

Categorieën
BLOG

Opdichter heeft een blog!

Zowaar, het echte werk is begonnen… In de nacht van dinsdag 23 op woensdag 24 april 2014 is deze blogsite officieel – PATS, daar springt de kurk! – gelanceerd. De site moet vol komen te staan met van alles en nog wat dat relevant is om een beeld te krijgen van Opdichter. Foto’s uit de oude doos, foto’s van vandaag. Geluidsfragmenten, eveneens oud en nieuw. Liedteksten van vroeger, liedteksten die nog niet eens af zijn. Journalistieke producties die de man achter Opdichter heeft verzorgd. Biografisch materiaal. Let maar op, dat gaat leuk worden!