Tories kiezen Trump

Zojuist is bekend geworden dat president Donald John Trump van de Verenigde Staten Theresa May opvolgt als premier van het Verenigd Koninkrijk. Hij doet dit namens de Conservatieve Partij, de Tories, onder het pseudoniem Alexander Boris de Pfeffel Johnson en speelt een politicus die zijn land uit de Europese Unie zal leiden.

Donald, gefeliciteerd!

Kim Kardashian

Iedereen schijnt te denken dat de Amerikaanse president Donald Trump van het padje af is. Laat ik dat beeld even nuanceren. Ja, hij is van het padje af. Maar in het land dat hij op dit moment bezoedelt met wanbeleid is hij koning Eenoog.

Als het afgelopen anderhalf jaar namelijk iets is opgevallen met betrekking tot Amerika, waar ik tot juni 2008 acht jaar heb gewoond, dan is het niet dat veel mensen aan Trumps zijde vervuld zijn met haat, doordrenkt zijn met angst en onwetend naar bed gaan en onwetend weer opstaan. Voor sommigen gelden niet alle drie de criteria, maar dat maakt ze zelden minder gevaarlijk.

Spaak in de wielen
Let wel, ik zei dat bovenstaande niet is opgevallen. Want die kennis over dat deel van de Amerikaanse kiezerspopulatie was mij natuurlijk genoegzaam bekend. Nee, het opvallende is voor mij juist dat voor mensen aan de andere kant van het politieke spectrum steeds vaker precies hetzelfde blijkt te gelden.

Dezelfde mensen die Obama in het zadel hielpen, bijvoorbeeld, dragen nu in groten getale plotseling tv-presentator Oprah Winfrey aan als potentiële presidentskandidaat voor de verkiezingen van 2020. Met haar speechtalent, inlevingsvermogen en broad public appeal zou zij de aangewezen persoon zijn om een spaak in de wielen te steken van Trumps te verwachten herverkiezingscampagne.

Kamp Anti-Trump
Laat me niet lachen. Amerikanen zijn zo langzamerhand zo geobsedeerd met hun zelfgenoegzame, aalgladde tv-iconen dat alleen mensen uit dat wereldje nog in aanmerking lijken te komen voor een gooi naar het hoogste ambt. En hoe minder behept met politieke ervaring, hoe beter, natuurlijk. Of in ieder geval, hoe minder besmet met de geur van politiek.

En het klopt ook wel dat de heersende koppen in Washington, DC aangepakt moeten worden. Vort, weg ermee! Tijd voor nieuwe partijen, een eerlijker kiesstelsel, een einde aan de geldverslindende persoonlijkheidscampagnes, enzovoort. Maar in Kamp Anti-Trump moet een geschikter tv-icoon te vinden zijn die dat soort ideeën op een leuke manier door de microfoon kan tetteren.

Zwart en vrouw
Voor die taak zoek ik iemand die niet alleen ver afstaat van het Washingtonse politieke gedoe en juist wel bekend is met de glitter en glamour, maar ook iemand die verder werkelijk alle benodigde inhoud ontbeert. Oprah is net iets te salonfähig om aan die kwalificatie te voldoen. Dan acht ik Kim Kardashian geschikter. Die is ook zwart en vrouw en heeft een man die net zo van het padje af is als Trump.

Huiveringwekkend Amerika

“Police stormed into Dylan’s house and arrested him for a protest that he didn’t even attend — and he’s not the only one.” Aldus leest het onderschrift bij een recente video van Mic op Facebook. De woorden zijn de opmaat tot een beangstigend verslag over een man die betrokken was bij het organiseren van een protest tegen de beëdiging van Donald Trump tot president van Amerika.

Dat protest liep uit de hand. Relschoppers sloegen ruiten van gebouwen in en een aantal agenten raakte gewond. Tweehonderd deelnemers aan de protesten werden ingesloten door de politie en gearresteerd. Zij worden nu vervolgd. Deze mensen kunnen tientallen jaren gevangenisstraf tegemoet zien. De meesten namen niet deel aan de onlusten, liepen alleen mee in de demonstratie.

61 Jaar

En dan Dylan, de hoofdpersoon van het verslag. Die liep niet eens mee, was niet aanwezig bij het protest. Wel had hij het dus helpen organiseren, onder andere door er advertentieposters voor te maken. Hoewel hij bij de gewelddadigheden zeker niet direct betrokken was en daar op zijn posters niet toe heeft opgeroepen, wordt er 61 jaar celstraf tegen hem geëist. Eenenzestig jaar, ja.

Overgenomen
Natuurlijk zou zijn betrokkenheid bij de organisatie van de vreedzaam bedoelde mars geen aanleiding moeten zijn voor een dergelijke straf, maar zijn afwezigheid bij de gebeurtenissen maakt de vervolging en de strafmaat nog een stuk ridiculer. Amerika wordt overgenomen door een fascistisch-kapitalistische elite, zo dat niet al is gebeurd. Huiveringwekkend!

Kid Rock, the Uniter

Nee, het is geen geintje. Kid Rock, ja. Echt waar! En waarom ook niet? Ik bedoel, als Trump je president is verdient zo’n jongen toch minimaal ook een Senaatszeteltje. In de toekomst gaat-ie voor het presidentschap. Wedden dat-ie wint?

Kid Rock Speech in Grand Rapids 9-6-17 from TrumpIsDaddy on Vimeo.

Officieel is zijn kandidatuur voor een zetel in Michigan nog niet eens, toch hield Kid Rock zaterdag in Grand Rapids zijn eerste politieke bijeenkomst. Hij trapte af met veelbelovende woorden:

What’s going on in the world today? It seems the government wants to give everyone health insurance, but wants us all to pay. And to be very frank, I really don’t have a problem with that, since God has blessed me and made my pockets fat. But a redistribution of wealth seems more like their plan. And I don’t believe you should save, sacrifice, do things by the book, and then have to take care of some deadbeat, milking the system, lazy ass motherfucking man.

De vertaling:

“Wat is er aan de hand in de wereld? Het lijkt alsof de regering iedereen een zorgverzekering wil geven en ons daarvoor wil laten betalen. En eerlijk gezegd, daar heb ik geen probleem mee, omdat God mij heeft gezegend met een dikke portemonnee. Maar een herverdeling van inkomen lijkt eigenlijk het plan te zijn. En ik geloof er niet in dat je moet sparen, offers brengen, volgens het boekje werken, en vervolgens moet zorgen voor een of andere nietsnut die het systeem melkt, voor een moederneukende luiaard.”

En dinsdag, in Detroit:

Kans
Gaat Kid Rock dan The Uniter zijn, de persoon zijn die de Amerikanen weer tot elkaar brengt, om te beginnen de inwoners van Michigan? Volgens opiniepeilers heeft hij een kans. Maar de verkiezingen zijn pas op 6 november 2018, dus er kan nog van alles gebeuren en voorlopig kunnen we rustig doorslapen. Dit wordt een motherfucking spannende race!

Weinig te juichen

Hopend dat ik gelijk heb dat mijn voorspelling niet uitkomt als ik haar luid en duidelijk genoeg doe, schreeuw ik bij dezen nog maar eens van de daken dat ik al maanden geleden heb voorspeld dat Trump zal winnen.

trump

In de peilingen ligt hij achter, maar er gebeurt tot verkiezingsdag genoeg om onzeker te blijven of voldoende mensen overtuigd zullen zijn dat Trump in vergelijking met Clinton de overtreffende trap van een ramp is. Inwendig juich ik als Clinton – de belichaming van het politieke establishment – het niet wordt, maar ik sidder als Trump wint.

Burgeropstand
Ik ben vooral benieuwd naar wat er gebeurt als de verkiezingen voorbij zijn. Mondt het moddergevecht uit in een burgeropstand? Na diens verkiezing tot president voorspelde ik dat Obama zou worden vermoord, maar gelukkig zit ik er wel eens naast. Toch vrees ik dat er na 8 november weinig te juichen zal zijn.

“Hey, Mr. Trumpident!”

Toen Trump kwam, blies ik meteen hoog van de toren: “Die gaat winnen!” Hij had alleen nog maar aangekondigd kandidaat te zijn om namens de Republikeinse Partij een gooi naar het presidentschap van de Verenigde Staten van Amerika te doen, maar ik zag hem al in het Oval Office zitten.

Lange tijd bleef ik dat zeggen, ongeacht de hoeveelheid pijnlijke schandalen die zich rondom hem opstapelden. “Hij is net als Wilders immuun voor schandalen”, zei ik. “Erger, hij wordt er alleen maar sterker van.”


Foute inschatting
Totdat Trump iets teveel met Poetin begon te flirten. Dat, begreep ik, zou juist ook zijn anti-commi redneckvrienden tegen de borst stuiten.

En inderdaad, de polls wezen op een populariteitsval van Trump. Zelfs veel Amerikanen met het traditionele zwart/witbeeld over Amerika en Rusland herkenden zich niet meer in de man. Foute inschatting, Trump!

Fysieke zwakte
Zo leek het. Maar er was natuurlijk nog tijd om uit het dal te krabbelen, de val kwam vroeg. En onderschat Trump niet, want onderschatting is des duivels oorkussen.

Een paar dagen lang – misschien wel een week – dacht ik: “Met een beetje geluk verliest hij dus toch”. Totdat Clinton fysieke zwakte toonde en haar campagneteam dat bagatelliseerde.

“Trump is terug!”

Serieuze optie
Nu, een paar maanden voor de verkiezingen, is de kandidaat die een stijgende lijn in de polls laat zien favoriet voor de zege, ook als die op dit moment achterligt in de polls.

Clinton verliest terrein.

Een gelopen race is het nog niet. Maar in mijn hoofd zeurt het gevoel dat het onmogelijke, dat wat zo’n beetje iedere kenner negeerde als serieuze optie toen Trump zijn kandidatuur aankondigde, dat het toch echt wel eens zou kunnen gaan gebeuren.

Halvegare
Ik ben geen doemdenker, maar ik ben best een beetje bang. Hopelijk blijkt deze narcistische clown als kandidaat zo verschrikkelijk dat hij als president meevalt.

Wie weet vult hij de functie zo in dat zijn pogingen beleid te maken al snel simpelweg genegeerd worden door de rest van de wereld. Zelfs het Amerikaanse parlement, zijn stafmedewerkers, ministers en onderministers, zijn vrouw en zijn dochter zullen beleefd glimlachen als ze die halvegare tegenkomen.

Schaduwkabinet
“Hey, Mr. Trumpident!” zullen zij hem luchthartig groeten. Trump zal het als muziek in de oren klinken dat zijn ambtstitel is vertrumperiaand.

“Ik ben de beste president ooit”, zal hij denken.

Intussen hebben gematigde Republikeinen en Democraten gezamenlijk en plein public een schaduwkabinet ingericht dat zich naar ieders tevredenheid van de presidentiële beleidstaken kwijt. Mr. Trumpident is zo in zijn nopjes met zichzelf dat hij er niets van merkt.