Tag Archive for nick cave

Mens geworden

Kirsten 2583c uitsnede zonder oog

nick+cave+met+zoons1Ik luister naar het meesterlijke Push the Sky Away van Nick Cave. Met het nieuws over de dood van zijn zoon in het achterhoofd luistert het heel anders. Zijn stem doet mij denken aan het verdriet dat deze man op dit moment heeft, en daar word ik zelf verdrietig van. Wat heeft hij mij veel gegeven… Kon ik er maar voor hem zijn op de manier waarop zijn muziek mij door moeilijke tijden heeft gesleept. Nick Cave is mens geworden.

 

Live from KCRW | Nick Cave

cropped-Albumhoesfoto21.jpg

VROEGER GOD, NU VOOR DE FEESTDAGEN

Het is alweer enige tijd geleden dat Nick Cave mij echt heeft kunnen bekoren. Hij was mijn God, maar mijn verheerlijking van hem is in de loop der jaren als een onbeantwoorde verliefdheid opgebrand. Zoals dat gaat in de liefde, is er voor het bijna deftige heerschap dat deze vuige rocker van weleer tegenwoordig is echter altijd een vuurtje in mij blijven smeulen. Vandaar dat ook nu nog elke aankondiging van een concert of een nieuw album mij lichte tintelingen van blijde verwachting en nostalgische herkenning in de buik geeft. Even zo vaak wordt mijn gevoel bevestigd: Nick en ik zijn uit elkaar gegroeid.

Natuurlijk, de liedjes zijn nog steeds mooi en hun suspense blijft onovertroffen. En The Bad Seeds, ja, dat zijn bad ass rock ’n rollers van wie menig jong popidool – zonder uitzondering zelf al minstens zo gestileerd als deze ware helden – nog heel wat heeft te leren. Maar waar is Mick? En waar is Blixa? Het moet gezegd: Nick Cave en zijn Bad Seeds functioneren prima zonder muzikaal meesterbrein Mick Harvey en geniaal gitaarpijniger Blixa Bargeld, met violist Warren Ellis en multi-instrumentalist Jim Sclavunos als waardige opvolgers in de gelederen. Maar nee, het wil me maar niet echt meer boeien – niet meer zoals vroeger.

Levende herinnering
Ik ben volwassen geworden. Ik ben zelf muziek gaan maken en daardoor anders naar muziek gaan luisteren. Niet alleen van de liedjes van Cave niet, maar van de liedjes van niemand geniet ik nog zoals ik dat vroeger deed. Was ik maar kind gebleven. Was ik maar nooit zelf muziek gaan maken. Kon ik nog maar genieten zoals ik dat vroeger kon. Die goeie ouwe tijd – waar is zij gebleven? Alles van toen is van zijn voetstuk gevallen, gereduceerd tot de blind zoekende ambitie van ontluikende hormonen, achterhaald door de grauwe werkelijkheid die volwassenheid ontsiert. Nick Cave, God die hij was, is een levende herinnering geworden.

Push The Sky Away
Een levende legende, dan toch, zeker? Voor mij wel. Ja, hij is nu retecommercieel. Nou, en? Hij blijft zich tenminste vernieuwen, in die zin dat elke plaat een eigen geluid heeft. Zijn laatste studioalbum, Push The Sky Away (Mute Records, 2013), ontving weer lovende recensies. En terecht. Nee, ook deze plaat kan mij niet bekoren als, zeg, From Her To Eternity (Mute Records, 1984). Toch kan ik geen album noemen dat dit jaar is uitgekomen en meer indruk op mij heeft gemaakt. Of het moet Live from KCRW zijn, het livealbum – uitgekomen op 3 december – dat volgt op de tournee ter promotie van Push The Sky Away. Slim, zo vlak voor de feestdagen.

‘Rock ’n roll, gewoon de muziek die in ons zit’

Uit: De Gelderlander
13 september, 2005
Auteur: Hans Gulpen

ITHACA/NEW YORK – Touren, platen verkopen en geld verdienen met muziek. Dat is de droom van Jairo van Lunteren, zanger en gitarist van de Amerikaanse band The Splendors. En geboren in Gelderland.

Het leven van Jairo van Lunteren begon niet bepaald als rock ‘n’ roll. Zijn wieg stond in Apeldoorn. Opgroeien deed hij in het dorpje Achterberg, aan de voet van de Grebbeberg. En tijdens zijn middelbareschooltijd speelde hij bij de Wageningensche Mixed Hockey Club.

Nu maakt zanger-gitarist Van Lunteren (33) de podia in de Verenigde Staten onveilig met rauwe, recht voor zijn raap-rock. Zijn Amerikaanse band, The Splendors, wordt vergeleken met de Rolling Stones in hun beginjaren en met de Velvet Underground. Vorige maand verscheen hun eerste, titelloze, album.

Het kan vreemd lopen. Tot zijn 24ste had Van Lunteren nog nooit een gitaar vastgehad. Wel zong hij in een bandje, Ekmire, dat gelukkig nooit de oefenruimte heeft verlaten, zoals hij zelf achteraf tevreden vaststelt. “We moeten zo ongeveer de slechtste band zijn, die ik ooit heb gehoord.”

Jairo leek voorbestemd voor een loopbaan in de journalistiek, tot hij in 1999 in de Utrechtse club Tivoli Johnny Dowd tegen het lijf liep. Er moet meteen iets van chemie tussen beiden zijn geweest, want de New Yorkse singer-songwriter stapte van het podium af en overhandigde Van Lunteren zijn gitaar. Als een dronken Belg hem het instrument niet uit handen had gerukt, was dat ook meteen zijn eerste optreden met Dowd geworden.

Van Lunteren legde niet veel later opnieuw contact met de door hem bewonderde Dowd en zocht hem op in Ithaca, New York. Ze namen samen een demo op. Daar kwam verder niets uit voort, maar wel mocht de Nederlander met Dowd op tournee. En, zoals dat soms gaat, leerde Jairo in het stadje een meisje kennen. Hij bleef er hangen.

Het linksige ‘muziekbolwerk’ Ithaca was ook de thuisbasis van de drie andere bandleden van de Splendors: Felix Teitelbaum, drums; Sid Green, gitaar; Jim Turner, bas. Jairo woont er inmiddels vijf jaar. De band geniet nog niet zoveel bekendheid dat Van Lunteren en de andere groepsleden van de muziek kunnen bestaan. Dus werkt hij in een koffiehuis en bij de plaatselijke bibliotheek. Ook schrijft hij muziekstukjes voor twee plaatselijke kranten.

Het geluid van de Splendors is ‘old school rock ’n roll in its rawest form’, om een Amerikaanse recensent te citeren. Simpel en rechttoe-rechtaan. “Maar niet ouderwets of belegen. “Elk nummer is duidelijk van ons. Rock ‘n’ roll is gewoon de muziek die in ons zit en dus uit ons komt. We hebben daar niet voor gekozen.”

Als iemand hem twee jaar geleden had gezegd dat er invloeden van de Stones in zijn muziek te horen zijn, dan had hij dat zeker niet als een compliment opgevat. “Ik wilde vernieuwend zijn en het liefst ook ontoegankelijk en duister. Nu ik me met de band verder ontwikkel, merk ik dat rock ‘n’ roll mij het beste ligt.”

Van Lunteren neemt vrijwel alle songs voor zijn rekening. “Er zijn betere muzikanten dan ik, maar ben een goede liedjesschrijver en performer”, zegt hij. Hoewel hij zichzelf nog niet productief genoeg vindt. “Ik heb constant het gevoel dat ik met een writer’s block kamp.”

Toch ligt er inmiddels voldoende materiaal voor een tweede en zelfs een derde album. Wie zijn inspiratiebronnen zijn? “Mijn vader heeft me opgevoed met Bob Dylan. The Police was mijn eerste liefde, en sinds jaar en dag ben ik verknocht aan Nick Cave.” Maar hij draait ook de Pixies, de Ramones, de Stones, T-Rex, de Zombies en Franz Ferdinand. “Hoe ouder ik word, hoe breder mijn smaak”.

Zijn droom ziet er als volgt uit: touren, platen verkopen, geld verdienen met muziek. “Daar heb ik veel voor over. Het liefst zou ik wereldwijd stadions volspelen, maar als ik slechts een naam in het Nederlandse clubcircuit weet op te bouwen, ben ik ruimschoots tevreden. Ik ben ambitieus en durf te dromen, maar ben zeker niet naïef.”

Jairo heeft zijn draai in de Verenigde Staten gevonden, maar vraagt zich af of hij daar ook wil blijven. “Mijn vrouw is zwanger en ik weet niet of ik mijn kind naar een Amerikaanse school wil laten gaan. Elke ochtend verplicht gezamenlijk bidden en het volkslied zingen hoeft van mij niet zo. Samen met mijn gitarist en diens vrouw hebben we het er wel eens over naar Frankrijk te verhuizen.

“Of misschien gaan we wel naar Nederland. Het liefst wil ik dan wel de hele band meenemen, of in elk geval de muziek dusdanig op de rails hebben dat ik er waar dan ook van kan leven.”

Floating Social Media Icons by Acurax Wordpress Designers
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookCheck Our FeedVisit Us On Linkedin
Floating Social Media Icons by Acurax Wordpress Designers
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookCheck Our FeedVisit Us On Linkedin