Ontdekt op YouTube

Kirsten 2583c uitsnede zonder oog

Een ster op YouTube ben ik bepaald niet. Toch word ik de laatste tijd regelmatig door leerlingen aangesproken die een filmpje van mij op die website hebben bekeken. De meesten doen er nogal lacherig over en zijn op zijn zachtst gezegd niet echt onder de indruk. “Waarom heeft u die zonnebril op terwijl u binnen zit?” is een veel gestelde vraag. Daar is duidelijk onderling over gesproken. En, toegegeven, het ziet er ook een beetje vreemd uit. Waarom had ik die zonnebril eigenlijk op?

Maar goed, die filmpjes heb ik toentertijd opgenomen voor mijzelf, echt om geen enkele andere reden dan om een beter beeld te krijgen van hoe ik overkom als je naar me kijkt. “Waarom heeft u ze dan op YouTube gezet?” Ik weet het niet, jongens en meisjes. Dat heb ik gewoon maar gedaan. Volgens mij had ik daar wel een reden voor, maar de bedoeling om er door ontdekt te worden zat er in geen geval achter.

Reacties
Nog een veel gehoorde vraag: “Schaamt u zich niet?” Nee, ik schaam mij niet. Sterker nog, nadat een aantal leerlingen in een tweetal klassen over de filmpjes begon, besloot ik meteen maar om tijdens de les de hele klas te laten delen in het onderwerp van gesprek; ik vertoonde de filmpjes op het digibord.

De reacties logen er niet om. Laat ik het zo zeggen: er werd in elk geval gelachen. “Waarom heeft u dat baardje niet meer?” “Wauw! U ziet er niet uit meneer…” Toch meende ik bij een aantal leerlingen ook een vorm van bewondering te herkennen, tussen alle lacherigheid door. Maar daar ging het mij niet om. Waar het dan wel om ging? Ach, gewoon, ik wilde de leerlingen laten zien dat ik meer ben dan alleen maar die ietwat rare kerel, die soms zo onaardig kan zijn en helemaal niets van ze begrijpt.

Voor lief
Het risico dat de filmpjes vervolgens de school rond gaan en ik de komende tijd van alles naar mijn hoofd geslingerd krijg van leerlingen die ik helemaal niet ken, neem ik graag voor lief…

Spiegelbeeld

Schaart-handen.jpg

Bijna twee jaar geleden ging het niet echt goed met me. Op mijn werk ging het niet lekker, ik lag in een scheiding en ik sliep niet meer. Die drie zaken hingen uiteraard met elkaar samen. Wat mij op de been heeft gehouden? Muziek maken. Nachtenlang was ik er mee bezig. Ik schreef voor het eerst in jaren zelfs weer een lied: Spiegelbeeld.

Dat lied heb ik onmiddellijk nadat ik het had geschreven op YouTube gezet. Om het maar niet te vergeten. Een nacht later zette ik een tweede versie online. Die versie is onlangs gevonden door mijn Zweedse vriendin, Camilla, die er, ondanks dat ze de Nederlandse taal niet machtig is, om de een of andere reden lyrisch over is. Dankzij haar heb ik het teruggeluisterd.

Gekwelde Geesten
Het is een mooi lied. Ik ben het blijven spelen, maar heb het in de loop der tijd te veel aangepast. Nu heb ik het teruggebracht naar hoe het moet zijn en is het mij weer dierbaar. Het kanaal waarop ik het destijds heb geplaatst, is dat van het voormalige duo Gekwelde Geesten, dat ik samen met Dennis Leeuwin vormde. Een Gekwelde Geest ben ik inmiddels niet meer…

The happiest boy

Schaart-handen.jpg

In een nog niet zo ver verleden – tot september vorig jaar, of zo – vormde ik een illuster duo met Dennis Leeuwin. We speelden onder de naam Gekwelde geesten. Hoewel ik indertijd nog niet gespeend was van muzikale ambities, is het voor Gekwelde Geesten bij twee optredentjes in de Buurtboerderij in Amsterdam gebleven. De muzikale interesses van Dennis bleken uiteindelijk niet op vruchtbare wijze verenigbaar met die van mij, helaas. Toch spatte het spelplezier er bij tijd en wijle van af, getuige deze charmante oefenopname van The Happiest Boy, het laatste Engelstalige lied dat ik heb geschreven.