Opdichters Vrijuit (I)

Kirsten 2583c uitsnede zonder oog

Van mijn opdrachtgever heb ik een opnameapparaatje in bruikleen om de interviews voor mijn boek op te nemen. Ouderwets, maar van radiokwaliteit; de gesprekken worden ook gebruikt voor een documentaire op NPO Radio 1. Schitterend ding, dat apparaatje. Kun je leuke dingen mee doen.

Of het wat wordt weet ik niet, maar het lijkt me leuk om gesproken egodocu’s te maken, geluiden en gebeurtenissen op te nemen en te beschrijven als ik over straat loop, in de trein zit, op de fiets, wc… Bedenk het, en het kan. Af en toe interviewtjes? Kijken of het me lukt dit vol te houden.

Ambitie
Deze eerste poging is een buitengewoon spontaan zelfgesprek. Ik was me aan het vervelen, zag dat ding liggen en dacht: “Ja, dit is wat ik moet doen: mijn gewauwel registreren”. Gaandeweg het ratelen, groeide de ambitie. Veel plezier met de eerste editie van Vrijuit, Opdichters gesproken egodocu.

Post Scriptum, 10-11-2015
In de auto op weg naar een interview vertelde ik mijn opdrachtgever het verhaal dat ik in bovenstaande Vrijuit uit de doeken doe. Hij sprak daarop de volgende woorden:

“Een complimentje is een cadeautje: je krijgt het aangereikt, neemt het aan, pakt het uit en koestert het. Een belediging is ook een cadeautje: iemand reikt het je aan. Het verschil met een complimentje is dat je het niet aanneemt.”

Die wijsheid is van een Chinese wijsgeer, zei hij. Diens wijsheid staat als een huis.

Published by