Gekke Henkie

Eerder gepubliceerd op DIERENBESCHERMING.

verkiezingspotloodIk zal niet aan naming and shaming van politieke partijen of individuele politici doen, want daar gaat het mij niet om. Maar, tjonge jonge, wat werd ik dinsdag, tijdens het Nationaal Verkiezingsdebat Landbouw en Natuur in het Museum voor Communicatie in Den Haag, weer eens rauw met de neus op de feiten gedrukt: veel van de gevestigde politieke partijen zijn nog altijd niet overtuigd van de prioriteit die dierenwelzijn verdient in de manier waarop wij in Nederland onze samenleving inrichten.

Of een partij zich nu ter linker of ter rechter zijde van het politieke spectrum manifesteert, of zij zich nu liberaal, christelijk, sociaaldemocratisch, of wat ook noemt – het boeit niet. In het debat over een waardig bestaan voor de dieren gaat het om de vraag of een deelnemer de ethische kwestie ziet die schuilgaat achter het leed dat dieren ten bate van de mens zo vaak wordt aangedaan. Politieke kleur is daarbij volstrekt irrelevant. Helaas, zo bleek, lijdt menig (potentiële) volksvertegenwoordiger op dit punt aan een blinde vlek.

Gemeenschappelijke verklaring
Goed, de prioriteit die ik vraag voor dierenwelzijn is geen objectieve noodzaak. Zo las ik vanochtend de reactie van ene Henkie op mijn opinieartikel in Trouw over duurzame vis, die volgens mij niet duurzaam is zo lang dierenwelzijn niet in de criteria wordt meegenomen. Henkie plaatst mijn mening in perspectief: ‘Volgens mij vindt de massa het allemaal wel best dat dieren moeten lijden, wanneer deze voor voedsel gebruikt gaan worden. Iedereen snapt toch dat als je vis wilt eten [deze] gevangen moet worden?’

Misschien heeft Henkie wel gelijk. En sommige politici luisteren vooral in verkiezingstijd nu eenmaal graag naar mensen als hij, die vaak namens ‘de’ massa lijken te spreken. Dan is het ook niet zo verwonderlijk dat een debatbijeenkomst waar de Dierenbescherming aandacht vraagt voor dierenwelzijn niet eindigt met een gemeenschappelijke verklaring waarin wordt vastgelegd dat dierenwelzijn voortaan wordt meegewogen in de haalbaarheid en wenselijkheid van beleid dat ook dieren betreft.

Bewustmaking
Als Henkie de Dierenbescherming vervolgens echter ‘een klein clubje activisten’ noemt die het voor elkaar krijgt dat ‘de massa geen eten meer op tafel kan krijgen wat ze wel graag willen eten’, dan twijfel ik aan zijn oprechtheid en kennis van de Dierenbescherming. Met 150 duizend leden zijn wij immers de grootste dierenwelzijnsorganisatie van Nederland. Ook staan wij tot bij het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit – vaak mikpunt van ons ongenoegen – niet als activistisch maar juist als meedenkend te boek.

Evenmin willen wij Henkie de mogelijkheid ontnemen om te eten wat hij wil. Wel proberen wij hem bewust te maken van de ethische vraagstukken die kleven aan onze omgang met dieren. Het mag dan ook geen verbazing wekken dat ik tijdens het debat af en toe van verbazing uit mijn stoel viel. Want als zelfs een zelfverklaarde marktliberaal zich uitspreekt voor de zwaar gesubsidieerde vee-industrie, wat gebeurde, dan kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat dit land door gekke Henkie wordt geregeerd.

Published by