Archief voor VIND IK LEUK

The Cat Piano

Vroeger was ik er als de kippen bij als er iets nieuws van Nick Cave op de markt kwam. Al sinds Tender Prey volg ik hem. Dat doe ik nog steeds, maar mijn devotie is in de loop der jaren afgenomen. En soms zie ik iets over het hoofd. Vandaar dat het tot 04:00 uur in de nacht van 25 juli 2017 kon duren voordat ik The Cat Piano, een animatiefilm uit 2009, onder ogen kreeg.

The Cat Piano from PRA on Vimeo.

De film is door Cave ingesproken. Zijn duistere stem sluit mooi aan bij de grimmige beelden en gebeurtenissen waarmee The Cat Piano is gelardeerd. De hoofdfiguur toont uiterlijke gelijkenissen met de ranke zanger en de tekst is heerlijk Cave-iaans. Het scenario is echter geschreven door Eddie White, die het werk tevens samen met Ari Gibson regisseerde. Muziek: Benjamin Speed.

Ik ben blij dat ik The Cat Piano alsnog ben tegengekomen.

Mijn neef, wielerfotograaf

Mijn neef. Geen prof meer op de fiets, nu professioneel fotograaf. Goed in alles wat-ie doet, zoals te zien op Rouleur.cc.

05-07-2017: Wielrennen: Tour de France: La Planche des Belles Filles Fabian Aru wint de eerste bergrit in de Ronde van Frankrijk.

Léon heeft ook de nieuwe portretfotografie verzorgd voor mijn boek Tourflits, over Radio Tour de France. Met weinig middelen en in een veel te kort tijdsbestek voldeed hij met een reeks mooie portretten aan de opdracht. Klasbak!

Anna Coogan rocks!

In Ithaca, NY, waar ik ruim acht jaar heb gewoond, heb ik bijzondere mensen leren kennen. Veel muzikanten, vooral. Anna Coogan kende ik niet, voornamelijk doordat zij er pas kwam te wonen toen ik al lang en breed weer was teruggekeerd naar Nederland. Via wederzijdse vrienden heb ik toch kennis met haar gemaakt, met haar en haar muziek. Gelukkig maar…

Burn For You is de eerste single van Coogans nieuwe album, The Lonely Cry of Space and Time. Op de website van muziekmagazine The Big Takeover ging de video van dat lied onlangs in première, waarvan zij melding maakte in de sociale media. En zo gebeurde het dat ik dit lied, dat op een natuurlijke, pretentieloze wijze klassieke muziek en classic rock laat samensmelten, tot mij door liet dringen. En nu ben ik een fan.

Levensvreugde
Want Anna Coogan rocks op dit album, heel hard! Niet alleen Burn For You, maar het hele album is zo mooi dat ik zou willen dat ik nog in Ithaca woonde. Met haar, opdat ik haar creatieve brein zou leren kennen. Zó mooi! Dit is een van die zeldzame albums die je meeslepen naar een andere wereld, die je door merg en been laten voelen hoe belangrijk muziek eigenlijk is voor je alledaagse levensvreugde.

Het titel- en openingsnummer en het daaropvolgende Collateral laten Coogan klinken als Heather Nova op haar best, maar krachtiger. Op andere momenten hoor je een vleugje van The Cure, gewoon omdat je zoekt naar vergelijkingen. Het album heeft bij tijd en wijle ook de diepe sound van Country & Western, zoals op Last Exit, met galmende gitaren die na vijf minuten bedoeld blijken als opmaat tot het Kate Bush-achtige Sylvia.

Willie B
De noodzakelijke lichtvoetigheid op het album wordt verzorgd door het niemendalletje Meteor, een lied dat niet had misstaan op een plaat van U2. The Lonely Cry of Space and Time sluit af met By Morning, een lied waarop de klassieke, pop- en rockinvloeden van Coogan tot een grappige anti-climax komen, waarin ook haar drummer Willie B (Brian Wilson, bekend van Johnny Dowd) een vocaal rolletje speelt. Een album dat voorlopig de draaitafel niet verlaat.

Muzikaliteit

Toen hij vanachter een doek het podium van het Patronaat in Haarlem opkwam, in z’n eentje, stak Jake Bugg ter begroeting van het publiek vluchtig zijn hand op. Vervolgens pakte hij zijn akoestische gitaar en rammelde er twee pareltjes uit, precies zoals het hoort. Het tweede, Simple as this, werd mobiel gevangen.

Met band klonk hij daarna soms stampend, dan weer hartverwarmend subtiel en ingetogen. Opsmuk of theater heeft hij niet nodig, behept als hij is met natuurlijke uitstraling. Af en toe hakkelde Bugg, een pas 23-jarige Brit, en kwam hij wat vermoeid over. Aan zijn getuigenis van muzikaliteit deed dat echter niets af.

Broken
Hoogtepunt was het derde akoestisch en solo gebrachte lied, Broken, net als de twee voorafjes afkomstig van zijn titelloze debuutalbum uit 2012. Breekbaar klonk dat, maar ijzersterk. Een bijzonder talent, deze jongen, een ruwe diamant die vooral niet teveel moet worden geslepen.

Nasty Man

In een vorig leven heb ik dit icoon van de jaren zestig geïnterviewd voor de Ithaca Journal, een krant waaraan ik als freelancer was verbonden. Joan Baez is een magnifieke persoonlijkheid en haar stem is nooit mooier geweest. Nasty Man, haar ode aan Donald Trump, geeft mij kippenvel.

Op YouTube heeft de video nog maar 150.000 views. Veel te weinig. Copyright: Gabriel Earl Music, 2017. Tekst en muziek: Joan Baez.

Moordballade

Nu ik eindelijk weer eens tijd heb om andere dingen te doen dan schrijven, viel ik laatst in een uitzending van De Wereld Draait Door. Matthijs van Nieuwkerk kondigde juist een optreden aan van Roxeanne Hazes. Ik wilde meteen wegklikken, maar ben blij dat mijn nieuwsgierigheid mijn vooroordeel overstemde.

Roxeanne bleek namelijk de onvervalste Kylie Minogue van ene Thijs Boontjes te zijn. Samen zongen zij Ballade van de Moord. Tja. Rechtstreeks genakt van Nick Caves Murder Ballads, natuurlijk, dat hoorde ik zo. Maar nee, daarmee doe ik het lied tekort. Het greep mijn aandacht en blijkt te beklijven.

Frontman
Wat mij er in aanspreekt? Het is een moordballade, verdomme! En het swingt als een Cave, inderdaad, maar dan met een eigen geluid. Die Thijs Boontjes kende ik niet, maar ik heb meer van hem beluisterd op YouTube en ja, die jongen bevalt mij wel. Een talentvolle liedjesschrijver.

Hij bevalt mij zelfs zo, dat ik meer informatie over hem ben gaan opzoeken. Die jongen begeleidt dus gewoon Douwe Bob. En hij heeft ook in de band van Anouk gespeeld, geloof ik. Ik kan me echter voorstellen dat hij als frontman die zijn eigen liedjes zingt het beste tot zijn recht komt.

Jeroen van der Boom
En Roxeanne? Die heb ik ook eens opgezocht. Weet ik veel. Maar die blijkt dus regelmatig de liedjes van haar vader ten gehore te brengen. Met Jeroen van der Boom en broertje Dré en zo. Nah. Daar heb ik niets mee. Dan gun ik haar deze kans om een eigen muziekcarrière te maken.

Tagwaarde

Bijna had ik het mailtje ongelezen weggegooid omdat ik dacht dat het promotiemateriaal betrof. Bijna.

Gelukkig zag ik dat het alleen aan mij was gestuurd en afkomstig was van een ogenschijnlijk echt account. Om die redenen besloot ik het toch maar even te lezen. Daar heb ik geen spijt van:

jan-snijder-d66

“Beste Jairo,

Hierbij de algemene beschouwingen, zoals ik deze gisteravond in de Raad van Bergen (NH) heb uitgesproken.

Ik heb afgesloten met jouw gedicht. Hartelijk dank voor de inspiratie.”

Met op mijn beurt een bedankje heb ik gereageerd. Desgevraagd liet de politicus weten het gedicht op mijn website via een zoekmachine te hebben gevonden door “gedicht + democratie” in te typen. Taggen heeft dus meerwaarde, want de zoekopdracht bevatte twee van de tags die ik de betreffende entry had meegegeven.

 

Animated Social Media Icons by Acurax Responsive Web Designing Company
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinCheck Our Feed
Animated Social Media Icons by Acurax Responsive Web Designing Company
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinCheck Our Feed