Archief voor VIND IK LEUK

Mink Trump

Als mijn zoon je nadoet omdat hij vindt dat je gek bent, zit er echt een steekje bij je los. Hier zet Mink Trump haarscherp neer.

Koor doet Cave

Oké, ik geef het toe: ik ben nog steeds een klein beetje geobsedeerd door de muziek van deze man. Maar dat Nick Cave ook echt wel bijzondere muziek maakt, blijkt uit de vele schitterende coverversies die er van sommige van zijn liedjes worden gemaakt.

Deze versie van The Ship Song wordt gezongen door een vijfhonderdkoppig gelegenheidskoor onder leiding van Sarah Penicka-Smith. Staat als een kerk, monumentaal!

Tainted Love

In 1981 bestormde Soft Cell met Tainted Love de hitparade. En terecht, want het is een fantastisch lied. Werkelijk iedereen van mijn leeftijd kent het nummer, dat niet voor niets al sinds de oprichting ervan in de Top 2000 vertoeft. 

Maar zojuist, in de vroege ochtend van dinsdag 12 september 2017, kom ik er achter dat dit een cover betreft. Hoe is het mogelijk?! Voor mij is deze ontdekking ongeveer even groot als die van het feit dat het origineel van het iconische I Love Rock ‘n’ Roll niet van Joan Jett maar van Arrows is.

Trademark song
Tja, en net als Joan Jett toch een beetje van haar voetstuk viel toen ik dat hoorde, gebeurt dat nu met Soft Cell. Ik heb niets tegen covers, hoor, maar als ik de originele versie van dit lied hoor en die mij minstens evenzeer bekoort, dan haalt dat toch wat glans van het Britse synthesizerduo.

Kijk, als het repertoire van Soft Cell had overgelopen van de evergreens, dan was er niets aan de hand geweest. Maar dit betreft de trademark song van deze band, het enige echte wapenfeit waarop hun roem is gestoeld. Dat zij ermee scoorden, is niet gek, omdat het een moordlied is. Maar wel een moordlied van een ander.

Marc Bolan
Maar goed, van wie is het originele Tainted Love dan? Daar blijkt een aardig verhaal achter te zitten. Het lied werd als eerste opgenomen door Gloria Jones, die het in 1964 uitbracht als b-kant van My Bad Boy’s Comin’ Home, dat geen hit werd. Ed Cobb, haar producer, schreef het lied.

Van Gloria Jones had ik nooit gehoord, en om die reden heb ik de naam maar eens door een zoekmachine gehaald. En wat blijkt? Zij is een Amerikaanse soulzangeres die met – of all people! – Marc Bolan een relatie had. Bolan is de man achter T. Rex, vooral bekend van de fabuleuze glamrocker Get it On.

16 september
Nu was Jones niet alleen de vriendin van Bolan, met wie zij zoon Rolan op de wereld zette, maar blijkt zij zelfs betrokken te zijn geweest bij zijn vroegtijdige heengaan. Want wat wil het geval? Bolan kwam om het leven bij een auto-ongeluk en achter het stuur van de auto die verongelukte zat… zij.

Oud nieuws voor de kenners, natuurlijk, maar voor mij is het leuk om de geschiedenis van een lied in te duiken en er achter te komen dat het echt een verhaal – meerdere verhalen – in zich meedraagt. Over vier dagen is het trouwens op de kop af veertig jaar geleden dat het noodlot toesloeg.

Marc Bolan, this one’s for you!

Dancer

Het schrijfsel Ogen Dicht, gepubliceerd in mijn vorige post, is geïnspireerd door Sergei Polunin. Het NPO2-programma Het Uur van de Wolf zond zojuist de documentaire Dancer uit over het inspirerende, schitterende, moeilijke en roerige leven van deze danser. Op aanraden van een dierbare vriendin – een danseres – heb ik gekeken, hoewel ik nog nooit van Polunin had gehoord.

De man knalde van mijn televisiescherm.

Het leven van Polunin, zijn manier van denken, de beslissingen die hij durft te nemen. Zijn kracht. Zijn zwakte. Zijn menselijkheid, zijn gratie, de pijn en de passie die uit zijn dansen en zijn woorden spreken. Alles, maar dan ook werkelijk alles aan deze opmerkelijke Oekraïner inspireert mij, zelfs als hij de eenzame kant van zijn bestaan toelicht.

Waardering
Zijn afscheidsdans op Hoziers Take Me to Church was in 2015 – Polunin was 25 – een miljoenenhit op YouTube. Deze choreografie werd verzorgd door Polunins beste vriend Jade Hale en de video – op Hawaï geschoten – geregisseerd door David LaChapelle. Doordat mijn dochter danst, ben ik steeds meer waardering gaan krijgen voor deze kunstvorm. Daar ben ik haar dankbaar voor.

The Cat Piano

Vroeger was ik er als de kippen bij als er iets nieuws van Nick Cave op de markt kwam. Al sinds Tender Prey volg ik hem. Dat doe ik nog steeds, maar mijn devotie is in de loop der jaren afgenomen. En soms zie ik iets over het hoofd. Vandaar dat het tot 04:00 uur in de nacht van 25 juli 2017 kon duren voordat ik The Cat Piano, een animatiefilm uit 2009, onder ogen kreeg.

The Cat Piano from PRA on Vimeo.

De film is door Cave ingesproken. Zijn duistere stem sluit mooi aan bij de grimmige beelden en gebeurtenissen waarmee The Cat Piano is gelardeerd. De hoofdfiguur toont uiterlijke gelijkenissen met de ranke zanger en de tekst is heerlijk Cave-iaans. Het scenario is echter geschreven door Eddie White, die het werk tevens samen met Ari Gibson regisseerde. Muziek: Benjamin Speed.

Ik ben blij dat ik The Cat Piano alsnog ben tegengekomen.

Mijn neef, wielerfotograaf

Mijn neef. Geen prof meer op de fiets, nu professioneel fotograaf. Goed in alles wat-ie doet, zoals te zien op Rouleur.cc.

05-07-2017: Wielrennen: Tour de France: La Planche des Belles Filles Fabian Aru wint de eerste bergrit in de Ronde van Frankrijk.

Léon heeft ook de nieuwe portretfotografie verzorgd voor mijn boek Tourflits, over Radio Tour de France. Met weinig middelen en in een veel te kort tijdsbestek voldeed hij met een reeks mooie portretten aan de opdracht. Klasbak!

Anna Coogan rocks!

In Ithaca, NY, waar ik ruim acht jaar heb gewoond, heb ik bijzondere mensen leren kennen. Veel muzikanten, vooral. Anna Coogan kende ik niet, voornamelijk doordat zij er pas kwam te wonen toen ik al lang en breed weer was teruggekeerd naar Nederland. Via wederzijdse vrienden heb ik toch kennis met haar gemaakt, met haar en haar muziek. Gelukkig maar…

Burn For You is de eerste single van Coogans nieuwe album, The Lonely Cry of Space and Time. Op de website van muziekmagazine The Big Takeover ging de video van dat lied onlangs in première, waarvan zij melding maakte in de sociale media. En zo gebeurde het dat ik dit lied, dat op een natuurlijke, pretentieloze wijze klassieke muziek en classic rock laat samensmelten, tot mij door liet dringen. En nu ben ik een fan.

Levensvreugde
Want Anna Coogan rocks op dit album, heel hard! Niet alleen Burn For You, maar het hele album is zo mooi dat ik zou willen dat ik nog in Ithaca woonde. Met haar, opdat ik haar creatieve brein zou leren kennen. Zó mooi! Dit is een van die zeldzame albums die je meeslepen naar een andere wereld, die je door merg en been laten voelen hoe belangrijk muziek eigenlijk is voor je alledaagse levensvreugde.

Het titel- en openingsnummer en het daaropvolgende Collateral laten Coogan klinken als Heather Nova op haar best, maar krachtiger. Op andere momenten hoor je een vleugje van The Cure, gewoon omdat je zoekt naar vergelijkingen. Het album heeft bij tijd en wijle ook de diepe sound van Country & Western, zoals op Last Exit, met galmende gitaren die na vijf minuten bedoeld blijken als opmaat tot het Kate Bush-achtige Sylvia.

Willie B
De noodzakelijke lichtvoetigheid op het album wordt verzorgd door het niemendalletje Meteor, een lied dat niet had misstaan op een plaat van U2. The Lonely Cry of Space and Time sluit af met By Morning, een lied waarop de klassieke, pop- en rockinvloeden van Coogan tot een grappige anti-climax komen, waarin ook haar drummer Willie B (Brian Wilson, bekend van Johnny Dowd) een vocaal rolletje speelt. Een album dat voorlopig de draaitafel niet verlaat.

Customized Social Media Icons from Acurax Digital Marketing Agency
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinCheck Our Feed
Customized Social Media Icons from Acurax Digital Marketing Agency
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinCheck Our Feed