Spiegelbeeld

Schaart-handen.jpg

Bijna twee jaar geleden ging het niet echt goed met me. Op mijn werk ging het niet lekker, ik lag in een scheiding en ik sliep niet meer. Die drie zaken hingen uiteraard met elkaar samen. Wat mij op de been heeft gehouden? Muziek maken. Nachtenlang was ik er mee bezig. Ik schreef voor het eerst in jaren zelfs weer een lied: Spiegelbeeld.

Dat lied heb ik onmiddellijk nadat ik het had geschreven op YouTube gezet. Om het maar niet te vergeten. Een nacht later zette ik een tweede versie online. Die versie is onlangs gevonden door mijn Zweedse vriendin, Camilla, die er, ondanks dat ze de Nederlandse taal niet machtig is, om de een of andere reden lyrisch over is. Dankzij haar heb ik het teruggeluisterd.

Gekwelde Geesten
Het is een mooi lied. Ik ben het blijven spelen, maar heb het in de loop der tijd te veel aangepast. Nu heb ik het teruggebracht naar hoe het moet zijn en is het mij weer dierbaar. Het kanaal waarop ik het destijds heb geplaatst, is dat van het voormalige duo Gekwelde Geesten, dat ik samen met Dennis Leeuwin vormde. Een Gekwelde Geest ben ik inmiddels niet meer…

Dagdroom

Schaart-handen.jpg

Verblind door de weerkaatsing van zonlicht op water, staat moeder op het dek. Ze grijpt op de tast naar de reling. Haar lichaam is koud, de hitte verzengend. Happend naar adem, probeert ze te lopen. Haar benen zijn stijf en verlamd.

“Rustig blijven, mama!” fluister ik.

De wereld verstilt.

Zelfs de meeuwen schreeuwen niet.

Moeder zijgt ineen, haar rok kleurt rood. Er is niemand in de buurt om haar te helpen.

In de buik van het schip vertoeft vader, omringd door luide machines. Kon ik hem maar zeggen wat er op het dek gebeurt.

Ik luister naar de golven, alleen maar naar de golven. Een opstekende wind bezorgt mij kippenvel. Ik trek mijn T-shirt aan en fluit op mijn vingers.

“Kom, Katek”, roep ik. “We gaan naar huis.”

The happiest boy

Schaart-handen.jpg

In een nog niet zo ver verleden – tot september vorig jaar, of zo – vormde ik een illuster duo met Dennis Leeuwin. We speelden onder de naam Gekwelde geesten. Hoewel ik indertijd nog niet gespeend was van muzikale ambities, is het voor Gekwelde Geesten bij twee optredentjes in de Buurtboerderij in Amsterdam gebleven. De muzikale interesses van Dennis bleken uiteindelijk niet op vruchtbare wijze verenigbaar met die van mij, helaas. Toch spatte het spelplezier er bij tijd en wijle van af, getuige deze charmante oefenopname van The Happiest Boy, het laatste Engelstalige lied dat ik heb geschreven.

Lijkwade van rag

Ik moet een jaar of zestien zijn geweest toen ik dit gedichtje schreef. Technisch volmaakte poëzie is het allerminst, een aardige aanzet is het wel. Met dank aan mijn ouders, die het bundeltje dat ik op die leeftijd in eigen beheer publiceerde (oplage: 1) ongevraagd hebben bewaard.


Ik voel me
Omringd door honderd spinnen
Die smachten in hun rag.

Ik voel me
Een onwetend vliegje
Dat het Duivelsweb niet zag.

Ik voel me
Gevlogen in de draden;
Een invitatie van de spin:
“Laat mij met jou dineren.”

Ik voel me
Gevangen in het rag
Dat me nooit zal laten gaan
Ik begin al te verteren.

Vergeten solo-album

Toen ik nog een wereldberoemde muzikant wilde worden, schreef ik bijna al mijn liedjes in het Engels. Met mijn band The Splendors heb ik in 2005 een titelloos album en in 2007 opvolger Melt uitgebracht. De albums bevatten beide twaalf nummers, waarvan nummer tien een Nederlandstalige tekst heeft. Eind 2007, begin 2008, toen The Splendors stervende waren, ben ik begonnen met het opnemen van een solo-album. Johnny Dowd verzorgde de productie, diens steun en toeverlaat Dave Hinkle zat achter de knoppen. Helaas hebben we de opnames nooit helemaal voltooid, hoewel we ver zijn gekomen. Vandaag stuitte ik toevallig op een folder waarin ik een kopie van de opnames bleek te hebben opgeslagen. Tijd om een paar van deze pareltjes wereldkundig te maken. Luister en huiver:

Sweetness goes into the night

Gone

Omdat Melt tot de slechtst verkopende albums in de geschiedenis van The Splendors behoort en het toch een aantal geslaagde nummers bevat, neem ik de gelegenheid te baat om de uitschieter van dat album ook even onder de aandacht te brengen. Opdat u weet wat u heeft gemist en ter vergelijking met bovenstaand solowerk:

Gave Me Tears

Klinkt anders, hè? Besef wel dat mijn nieuwe, Nederlandstalige album eveneens een eigen geluid heeft.