Archief voor BLOG

Spijt

Hoe het is om volwassen te zijn
Had ik moeten vragen
Toen het nog kon

En als ik eerlijk antwoord had gekregen
Had ik uiteraard besloten
Dat ik altijd kind zou blijven.

Ja, ja, Kruijswijk!

De Franse televisiecamera’s die de Tour de France in beeld brengen, negeren Steven Kruijswijk. Gisteren werd hij nota bene niet eens bij de favorieten vermeld die in de voorste groep zaten, terwijl hij wel degelijk mee was. Enric Mas, lager geklasseerd, werd niet vergeten. Kruijswijk wordt door de Franse regie kennelijk niet gezien, hooguit als outsider. Maar hij is een hartstikke goede renner in een hartstikke goede ploeg en hij en zijn maten zijn in de winning mood. Hij blijft rustig en is misschien wel dé man van de lange adem in drieweekse rittenkoersen.

Van Kruijswijks grootste concurrenten voor een topklassering wordt na de tiende etappe het meest verwacht van Geraint Thomas en Egan Bernal, ploeggenoten bij de sterkste ploeg. Bernal zou voor eigen kans kunnen gaan. Voor de eindoverwinning heeft hij echter nog te weinig inhoud en ontbeert hij de ervaring. Titelverdediger Thomas zal kwetsbaarder blijken dan vorig jaar, toen hij ongenaakbaar was, vanwege een minder optimale voorbereiding in combinatie met hogere verwachtingen. Hij rijdt tot nu toe verrassend goed, maar in de Alpen, aan het einde van de ronde, zakt hij door het ijs.

Waarom Kruijswijk een goede kans heeft om de Tour de France te winnen. Omroep Brabant.

Ontembare klimgeit
Thibaut Pinot dan. Die, zagen wij gisteren weer, mist weleens de slag. Desondanks heeft hij zijn slechte dag nog niet gehad, terwijl de druk op zijn schouders groter zal blijken dan zij kunnen dragen, vooral als hij in de buurt van het geel komt. Maar hij is een taaie en voor Kruijswijk samen met Thomas de te kloppen man. Want Adam Yates heeft in deze ronde weinig aan tweelingbroer Simon, terwijl niets er op wijst dat hij een ploeg heeft die meer voor zijn kopman betekent dan Jumbo-Visma voor Kruijswijk. In explosiviteit is hij de Nederlander de baas, maar dat komt uit dezelfde bron als de grilligheid die hem zal opbreken.

Nairo Quintana gaat het beter doen dan de afgelopen jaren, maar een ontembare klimgeit is hij niet meer. Het hooggebergte gaat nog in overvloed komen en zijn sterke ploeg rijdt nu in zijn dienst, dat zijn pluspunten voor hem. De man met de hamer komt hij tegenwoordig echter elke grote ronde tegen.

Van hoog niveau
En dan moeten we dus ook Mas nog niet uitvlakken, volgens de Franse regie. En het klopt, hij is een man die een ronde kan gaan winnen. Kán gaan. In de toekomst. Eerst wat kleinere rondes, uiteindelijk een grote. Hij is een talentvolle ronderenner, maar meer een Pedro Delgado dan een Miguel Indurain. Hij moet groeien.

Mannen als Romain Bardet, Rigoberto Urán en Daniel Martin hebben inmiddels in menig grote ronde van zich doen spreken. Zij zijn van hoog niveau, maar staan al op wat meer achterstand, hoewel dit in het geval van Martin een kwestie van slechts enige tientallen seconden is. Kunnen zij verrassen? Nee. Bardet ontbeert bloedvorm, dan houdt het voor een goede maar niet uitzonderlijke ronderenner op. Urán heeft mooie klassementen gereden, maar is over zijn top. Datzelfde geldt voor Martin, die, anders dan Bardet en Urán, nooit heeft laten zien het in zich te hebben om een grote ronde te winnen.

Mart Smeets: ‘Bardet had moeten winnen’. NU.nl

En Emanuel Buchman, wat kan die? De huidige nummer vijf in het algemeen klassement komt meer dan aardig mee en zal zich nog laten zien, maar is op zijn best en als alles meezit, net als Martin, een man voor  de tiende tot en met de zesde plaats in de eindrangschikking. Dat hij momenteel nog zo kort staat, is zeer verdienstelijk.

Potentiële winnaar
Maar goed, nog altijd rijdt iemand anders dan al deze kanshebbers in het geel. Julian Alaphilippe is natuurlijk een nauwelijks te overschatten renner, in wie menig kenner een potentiële winnaar van de Tour de France herkent. Ik ook. Want, waarom niet? Hij is een leider, een veelvraat en een alleskunner.

Echt waar, ik ook? Ik ook. Tot gisteren. Alaphilippe heeft mij door zijn uitstekende rijden in de tiende etappe, waarin hij aan kop van het peloton beulswerk heeft verricht voor ploegmaat en topsprinter Elia Viviani, niet gesterkt in die mening. Alaphilippe heeft namelijk een tekortkoming: hij is té allround.

Vuelta a España
De Fransman doet denken aan de Ierse supercoureur Seán Kelly uit de jaren tachtig. Hij kan alles en wil en gáát, op elk terrein, op elk moment en bijna altijd het juiste, of hij in het geel rijdt of niet. Daar komt hij zeer ver mee en het maakt hem een lust voor het oog, een aanvaller van de bovenste plan.

Maar je wint er deze ronde niet mee, behalve als je Eddy Merckx heet en in diens tijdperk streed. Dat beseft Alaphilippe, die de eerste rustdag gebruikt om de verwachtingen te temperen die het Franse publiek van hem heeft. “Ik ben mij ervan bewust dat ik die trui opnieuw zal moeten afstaan”, zegt hij.

Op dit moment op dit parcours is de eindzege gewoonweg te veel gevraagd voor de huidige aanvoerder van de wereldranglijst. Laat hem eerst een keer de Vuelta a España op zijn naam schrijven, bijvoorbeeld, zoals Kelly dat ook deed. Dan zien we van daar wel hoe hij zich ontwikkelt.

Mart Smeets: ‘Alaphilippe stortte in’. NU.nl

Geen twijfel
O ja, Jakob Fuglsang. Maar nee, die staat te ver achter, vooral omdat bij hem, zeker na zijn val tijdens de openingsetappe van de Tour de France, het beste ervan af is voor dit seizoen. Desalniettemin beleeft hij een schitterend seizoen. Ook Alejandro Valverde en Warren Barguil staan op kansloze achterstand. De Spanjaard rijdt na gisteren in dienst van Quintana, de Fransman is zijn glans verloren.

Echt, Kruijswijk wint. Waarschijnlijk zonder een individuele etappezege te boeken, waardoor het in de eerste plaats een overwinning van de regelmaat zal zijn. Dat zijn meestal saaie overwinningen van kleurloze renners, tussenpausen die al snel weer vergeten zijn. Zo niet in dit geval. Want het lijkt er steeds meer op dat in het hedendaagse wielrennen de top veel breder is geworden, waardoor grote rondes onvoorspelbaarder zijn. Na tien dagen koers is nog niet te zeggen wie de beste papieren heeft. Alhoewel over de eindwinnaar geen twijfel bestaat.

Lijfspreuk

Vanochtend floepte wat nu mijn nieuwe lijfspreuk is zomaar uit mijn mond. Onmiddellijk spoedde ik mij naar mijn website om haar te delen. Zij luidt:

Ga uit van de kracht in jezelf en niet van de zwakte in anderen.

Voor jou, zoon!

***

We zijn vijf dagen verder. Ik kijk inmiddels anders tegen de wereld aan. Dit is mijn lijfspreuk niet, uiteraard. Waarom zou ik een lijfspreuk hebben? Wat een onzin, zeg.

Het beste

“Waarom
Ben jij die man
Die altijd heel veel geeft?”
Vraagt het meisje
Aan de ijsverkoper, die
Inderdaad
Altijd een bolletje meer schept
Dan waarvoor betaald

“Omdat jij
Het beste in mij bovenhaalt”
Zegt de jongeman
En daar is geen woord
Gelogen van, want
Inderdaad
Haalt zij het beste
In hem boven

“Maar wat is dat dan
Het beste?”
Zou zij kunnen vragen, maar
Daar heeft zij geen zin in
Omdat het ijs vandaag (met extra bolletje meer!)
Inderdaad
Toch echt het beste smaakt
Als er niet te veel bij wordt gepraat.

***

Zondag 28 juli
Een komma weggehaald. Nu moet het goed zijn.

Woensdag 17 juli
Dit schrijfsel, ik krijg het maar niet af. Het begincitaat, de vraag: “Waarom ben jij die man die altijd heel veel geeft?” Die vond ik mooi, poëtisch. Het was écht een vraag. Van de dochter van mijn geliefde aan de ijsschepper van een zaak in Haarlem waar wij regelmatig komen. Omdat ik al een tijd niets meer geschreven had, besloot ik haar te gebruiken als basis voor eindelijk weer een tekstje op mijn blog. Een gedichtachtig iets, een Opdichtertje. Maar ik kwam er niet uit.

Het citaat zonder context is te dun, vind ik. De eerste alinea, de eerste zin, de eerste strofe was eenvoudig te bedenken; een beschrijving van wat er daadwerkelijk gebeurde. Maar daarna, wat wil ik zeggen met dit schrijfsel? In welke vorm wil ik het gieten? Zo’n gedichtending dat ik wel vaker schrijf, al lukt dat de laatste tijd dus niet. Maar is het daar geschikt voor? De openingszin, die eerste strofe, ook die was te dun, zonder vervolg. Zonder climax, zonder zeggingskracht.

Desondanks besloot ik het alvast te publiceren. Uit creatieve armoede. Of, positiever, om mijn blog nieuw leven in te blazen. Dat laatste is gelukt, denk ik. En nu, op woensdag 17 juli en ruim een maand na publicatie van het gemankeerde stuk tekst, voel ik dat ik hem het liefst zou verwijderen. Omdat er inmiddels weer wat recentere entries zijn, waardoor verwijdering van dit wangedrocht niet direct in het oog zou lopen van die paar lezers die ik hooguit heb.

Verwijdering zou echter een groter zwaktebod zijn dan het publiceren van het schrijfsel al was. Laten staan zoals het staat is evenmin een optie, zo zwak is het. Proberen het alsnog af te maken, dus. Maar ja, dan loop ik er net zo hard weer tegenaan: ik krijg deze tekst niet rond, niet mooi, niet interessant. Moet ik hem laten rusten? Natuurlijk. Maar nog niet. Ik laat hem staan zoals hij nu staat, inclusief afgebroken tweede strofe. En als ik het nog af maak, dan is dat zo.

*** ***

Donderdag 18 juli.
De tweede strofe is af. Wordt vervolgd.

Geslaagde cartoon

Tennisster Serena Williams had tijdens de finale van de Australian Open in september vorig jaar haar dag niet. En dat liet zij blijken ook. Bij voortduring. Haar gedrag resulteerde in drie officiële waarschuwingen, die haar een game kostten en mede daardoor de wedstrijd. Daarbovenop kreeg zij een boete.

Williams’ woede-uitbarsting was voor Michael Knight, cartoonist voor de Australische Herald Sun, aanleiding voor een spotprent. Op zijn tekening staat een karikatuur van Williams afgebeeld, stampend op haar racket, met een wilde haardos en met een fopspeen naast zich op de grond. Uit de grote, open mond spreekt intense woede. Op de achtergrond vraagt de umpire aan Williams’ tegenstandster: “Kun je haar alsjeblieft laten winnen?”

De gewraakte spotprent

Tabloiduitgave
Een geslaagde cartoon. Ware het niet dat de karikaturale Williams een platte neus en dikke lippen heeft gekregen, terwijl het opgestoken haar op kroeshaar zou lijken. “Racisme!” klonk het dan ook al snel en luid uit verlichte hoeken. En ook: “Vrouwonvriendelijk!”

Toen ik jong was, was ik daar zonder twijfel in meegegaan. Want ja, de zwarte mens wordt altijd en overal gediscrimineerd en vrouwen worden in het tenniswereldje vaak nog achtergesteld bij mannen, in beloning bijvoorbeeld. En, minstens zo verdacht: de Herald Sun is een tabloiduitgave uit de conservatieve koker van Rupert Murdochs mediumimperium News Corporation.

Naar aanleiding van de klachten werd de cartoon onder de loep genomen door de Australische Raad voor Journalistiek. Die oordeelde deze week dat de spotprent niet racistisch of seksistisch kan worden genoemd en dus niet in strijd is met de normen in de media.

Gelukkig maar.

Geëigende aanleiding
De racismekaart spelen zegt in deze kwestie meer over de critici van de cartoon dan over Wilson. Zij bepleiten immers een morele veroordeling van een tekening – en daarmee van de maker – op basis van wat zij zelf in die tekening zien, en niet op basis van de intentie van de tekenaar. Wie karikaturen van zwarte of vrouwelijke beroemdheden niet toestaat omdat zij karikaturen zijn, reduceert zwarte en vrouwelijke mensen reduceren tot karikaturen van zichzelf.

Uiteraard hebben kranten en andere uitingen van het vrije woord de plicht om te waken voor ridiculisering van bevolkingsgroepen. Daarvan is in dit echter geval geen sprake. Wilsons karikaturisering heeft namelijk puur betrekking op Williams, wier wangedrag op de tennisbaan een geëigende aanleiding was voor een spotprent.

Nola & Michelle

Mijn dochter en de dochter van mijn geliefde. De één met kattenmuts, de ander in slaap gevallen in haar capuchon. Willekeurige kiekjes, weinig spannend, onscherp. En toch moest ik ze plaatsen van mijzelf en, ondanks het gebrek aan samenhang tussen de beelden, ze moesten bij elkaar. Waarom? Omdat dit mooie meiden zijn, die het beiden heel goed doen. Bijzondere meiden, sterke. Ik zou elke dag een foto van ze willen maken en die publiceren, dat is echter te veel van het goede. Mijn zoon mag er ook bij, maar die wil niet meer. Nola en Michelle, twee kleurrijke meiden die een eregalerij verdienen.

Aanzoek

Voor Natascha

Pas toen ik ze gezegd had
Besefte ik
Hoe waar die woorden zijn:
“Omdat je het nooit gaat voelen
Als je het nu niet voelt”

Ik sprak ze uit tegen jou
Gisteren
Toen het moment van de waarheid
Voor de deur stond, en
Zelfs al had aangeklopt

Ik laat het binnen
Nu, met vertrouwen,
Omdat ik luister naar mijn intuïtie
Die mij nooit in de steek laat
En die zegt dat het goed is

Zoals zij dat ook
Een halfjaar geleden al zei
Voordat ik voor het eerst besloot
Om jou te vragen
Of jij mijn vrouw wil zijn

Gisteravond
Heb ik dat besluit opnieuw genomen
Nadat ik mijzelf
Nog een laatste keer
Recht in de ogen had gekeken

Staand voor de spiegel
Met strenge blik vooruit
Heb ik bij wijze van laatste controle
De woorden die ik tegen jou zei
Voor mijzelf herhaald

“Omdat je het nooit gaat voelen
Als je het nu niet voelt”
Liet ik weten aan de spiegel
Die dat onmiddellijk beaamde
En mijn liefde voor jou bevestigde

Het moment is dan ook aangebroken
Om jou vanuit mijn hart
Te laten weten dat ik klaar ben
Voor het antwoord op de vraag:
“Lieve Tas, wil je met mij trouwen?”

Animated Social Media Icons by Acurax Responsive Web Designing Company
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookCheck Our FeedVisit Us On Linkedin
Animated Social Media Icons by Acurax Responsive Web Designing Company
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookCheck Our FeedVisit Us On Linkedin