Archief voor BLOG

Tweede boek, zucht

Mijn tweede boek is af. Op 24 april ligt het in de winkels.

De weg naar voltooiing ervan laat zich in de meest positieve bewoordingen die ik kan bedenken omschrijven als ‘een interessant leerproces’. Dat klinkt niet veelbelovend, en daar kies ik bewust voor. Over het eindresultaat ben ik namelijk niet tevreden. Het liefst zou ik het boek in zijn huidige vorm en opzet zelfs helemaal niet in de winkels zien liggen. Maar goed, dat heb ik niet meer voor het kiezen.

Ik zou kunnen proberen mij van het boek te distantiëren, maar mijn naam staat erop. De verantwoordelijkheid voor de inhoud heb ik dus te dragen. Wel is erin gesneden in opdracht van de uitgever. De geredigeerde versie heb ik nimmer onder ogen gekregen, maar ik weet dat er aardig wat pagina’s uit zijn. Dit is gedaan om, in de woorden van de uitgever, reputaties te beschermen: die van hemzelf en die van mij.

Ethische kwestie
Ik sta echter nog steeds achter de oorspronkelijke tekst. En dat zijn reputatie eronder zou lijden, durf ik te betwijfelen. De pijn zat hem in de fragmenten waarin een ethische kwestie wordt besproken waarin hij en ik lang tegenover elkaar stonden. Terwijl ik vond dat deze het boek lading en cachet gaf, ook omdat het gedurfd is om deze te bespreken, vond hij het benoemen ervan overbodige opsmuk.

Het boek, heb ik eerder al geschreven, is een verkenning en duiding van wielrenner Tom Dumoulin, die in 2017 de Giro d’Italia op zijn naam schreef. De ethische kwestie heeft betrekking op Dumoulins weigering van medewerking aan en toestemming voor het boek. Geen van beide waren nodig om het te laten verschijnen, maar zorgden wel voor twijfels mijnerzijds om dit project doorgang te laten vinden.

Geen biografie
Uiteindelijk heb ik mij laten overtuigen door de uitgever om door te zetten. Daar heb ik mij echter nooit goed bij gevoeld, wat ongetwijfeld doorschemerde in de tekst die ik heb aangeleverd. En ja, daar viel best wat op af te dingen, vooral vanuit het perspectief van de uitgever. Het moest wat hem betreft immers een sportbiografie worden, ook al had ik te kennen gegeven dat het ab-so-luut geen biografie mocht heten.

Mijn eigen bedoeling met het boek omschreef ik aan de uitgever achteraf als volgt: “Het moest niet een eenvoudig en mager biografietje worden, of een poging daartoe, maar een verrassende, volstrekt eigenzinnige, grappige en, zoals aan het einde zou blijken, toch geslaagde poging om Dumoulin te schetsen en te duiden. Het moest een zoektocht naar vorm en inhoud zijn die zichzelf zou bewijzen terwijl het werd geschreven.”

Teleurstelling
Achteraf had ik dit vooraf duidelijk moeten maken. Dat heb ik gepoogd door gaandeweg fragmenten aan te leveren waaruit dit bleek. Het dispuut stak dan ook eerder de kop op, alleen ben ik gaan herschrijven met een compromis in het achterhoofd. De herschreven fragmenten konden echter evenmin op goedkeuring rekenen, al bleef de uitgever tot bij ontvangst van het laatste deel enthousiast en vertrouwend.

Nu overheerst teleurstelling. Er is een afsluitend gesprek geweest waarin de lucht wat is geklaard, in ieder geval van mens tot mens. Het rot in mijn gevoel over dit dispuut is echter niet verdwenen, vooral niet omdat ik de geredigeerde en ingekorte versie van de tekst niet onder ogen heb gehad. Als het om -d’s en -t’s ging, dan deed dat er niet toe. Nu heb ik het idee dat dit boek mij uit handen is genomen.

Romantisch plot

‘Straks zijn Messi en Ronaldo niet meer op televisie te zien’, luidt een kop op AD.nl. Hoewel ik kan raden waar dit over gaat, klik ik op de link. En ja, er staat wat ik had verwacht. Alleen, de wijze waarop het wordt gebracht stuit mij tegen de borst.

“Het horrorscenario”, zijn namelijk de openingswoorden van het artikel. En dan weet ik al genoeg. Want dan kan het niet anders of hier wordt weer eens geschreven vanuit de veronderstelling dat voetbal kijken de zin van het leven is.

Verheerlijken
De volledige openingszin van de onheilstijding luidt als volgt: “Het horrorscenario dat de televisiekijker vanaf komend seizoen geen Champions League-voetbal meer kan zien op het open kanaal, wordt steeds reëler”.

Bespaar me je drama, Dennis Jansen! Goed, je bent sportjournalist bij het AD, dus je ontkomt niet aan het verheerlijken van deze steeds verder vercommercialiserende sport en het summum daarvan, die Europese clubbeker.

Extra uren
Maar man, wat denk jij? Dat het horrorscenario van een kernoorlog tussen Trump en Kim Jong-un dat werkelijkheid wordt, zijn gelijke kent in een paar verwende voetbalmiljonairs die niet meer op tv te zien zijn?

Houd toch op! Als dit scenario werkelijkheid wordt, wat onwaarschijnlijk is, dan blijven de gevolgen beperkt tot wat extra uren potentiële verveling die miljoenen bankzitters anders moeten invullen. En dat zou ze lukken. Moeiteloos!

Bevrijdend
Natuurlijk, Messi en Ronaldo zijn voetballers die iedereen moet kunnen aanschouwen. Dus nee, ik hoop niet dat de commercie deze sport zozeer in haar grip krijgt dat de internationale clubwedstrijden van de reguliere tv verdwijnen.

Maar als het gebeurt, dan zou dat voor veel mensen bevrijdend werken. Opeens blijkt voetbal niet zo belangrijk. Opeens zien zij in dat zij zich door zichzelf verrijkende bobo’s lieten leiden en verleiden. Ronaldo blijkt mens, Messi toch geen messias.

Film
In het vermeende horrorscenario dat Jansen schetst blijkt er zelfs weer tijd te zijn om samen op een doordeweekse avond eens een keer spontaan naar de film te gaan. Wie weet krijgt dat scenario dan zomaar een romantisch plot.

In de bankjes

Is dit bedoeld om de spot te drijven met zichzelf? Je zou het denken. Maar nee, deze mensen zijn bloedserieus. Met de nadruk op ‘bloed’. Het betreft een kerk in Pennsylvania vol devote christenen die met hun geweer op schoot en de ogen gesloten in de bankjes zitten om gezamenlijk hun wapens te vereren.

Let vooral op de kroon die menig kerkganger draagt. Gemaakt van kogels! Hilarisch. Een school in de buurt van de bijeenkomst werd voor de zekerheid gesloten.

Gepubliceerd

Het heeft langer geduurd dan verwacht, maar de column op Impuls & Woortblind is vandaag gepubliceerd. Ik ben er blij mee!

ADD? Doe er je voordeel mee!

Zijn gedachten dwarrelen alle kanten op. Een agenda bijhouden lukt hem niet. Rekeningen laat hij veel te lang liggen. Afspraken komt hij niet of moeizaam na. Slapeloosheid is voor hem de normaalste zaak ter wereld. Zijn gebrek aan zelfvertrouwen schrijnt.

Welkom in de wereld van deze ADD’er.

Diagnose ADD

Het stond al genoteerd in de agenda van deze website, maar verder heb ik er tot nu toe weinig ruchtbaarheid aan gegeven: ik ben binnenkort een vaste blogger op de website van Impuls & Woortblind, de vereniging voor en door mensen met ADHD, ADD, dyslexie en dyscalculie. En ja, dat betekent dat ik zelf ook in die categorie mensen val. Afgelopen zomer ben ik gediagnosticeerd met ADD.

Natuurlijk, het is maar een stempel. Maar het verklaart veel, vanuit mijn jonge jaren al, en het helpt mij om mijn leven op mijn vijfenveertigste alsnog de draai te geven die goed voelt en bij mij past. Nu ik weet wat ik heb, leer ik om mij niet te concentreren op mijn zwakke punten, wat ik altijd deed omdat ik vond dat die moesten verbeteren terwijl ik onmachtig leek om dat voor elkaar te krijgen.

Beter
Tegenwoordig ga ik uit van mijn krachtige, bruikbare, mooie en werkzame hebbelijkheden, die er zeker ook zijn. Ik noem zo uit de losse pols even mijn creativiteit, mijn flexibiliteit en mijn inlevingsvermogen als voorbeelden. Bij mijn zwakheden leg ik mij niet neer, maar ik accepteer dat ik ze heb en werk aan verbetering. En geloof mij, dat voelt beter dan altijd maar met jezelf in gevecht zijn.

Eigen initiatief
Leren van mijzelf te houden, is een stap vooruit in mijn persoonlijke ontwikkeling. Die stap dank ik mede aan de diagnose, maar ook aan mijn wil om het beste uit mijzelf te halen. Zonder deze ik-kracht, zoals mijn geliefde dat noemt, was ik er niet in geslaagd om na zovele jaren op eigen initiatief de hulp te zoeken en te vinden die kon verklaren waarom ik ben zoals ik ben.

Mooi
Nu is het tijd om te laten zien hoe mooi ik ben, tekortkomingen en maatschappelijke afwijkingen ten spijt. Dat is ook de reden waarom ik bij Impuls & Woortblind heb aangeklopt: voor een plek buiten mijn eigen, vertrouwde omgeving om te schrijven over de diagnose ADD en wat die voor mij betekent. Die plek heb ik dus gekregen. Maar de schrijfsels verschijnen uiteraard ook op deze vertrouwde stek.

Kim Kardashian

Iedereen schijnt te denken dat de Amerikaanse president Donald Trump van het padje af is. Laat ik dat beeld even nuanceren. Ja, hij is van het padje af. Maar in het land dat hij op dit moment bezoedelt met wanbeleid is hij koning Eenoog.

Als het afgelopen anderhalf jaar namelijk iets is opgevallen met betrekking tot Amerika, waar ik tot juni 2008 acht jaar heb gewoond, dan is het niet dat veel mensen aan Trumps zijde vervuld zijn met haat, doordrenkt zijn met angst en onwetend naar bed gaan en onwetend weer opstaan. Voor sommigen gelden niet alle drie de criteria, maar dat maakt ze zelden minder gevaarlijk.

Spaak in de wielen
Let wel, ik zei dat bovenstaande niet is opgevallen. Want die kennis over dat deel van de Amerikaanse kiezerspopulatie was mij natuurlijk genoegzaam bekend. Nee, het opvallende is voor mij juist dat voor mensen aan de andere kant van het politieke spectrum steeds vaker precies hetzelfde blijkt te gelden.

Dezelfde mensen die Obama in het zadel hielpen, bijvoorbeeld, dragen nu in groten getale plotseling tv-presentator Oprah Winfrey aan als potentiële presidentskandidaat voor de verkiezingen van 2020. Met haar speechtalent, inlevingsvermogen en broad public appeal zou zij de aangewezen persoon zijn om een spaak in de wielen te steken van Trumps te verwachten herverkiezingscampagne.

Kamp Anti-Trump
Laat me niet lachen. Amerikanen zijn zo langzamerhand zo geobsedeerd met hun zelfgenoegzame, aalgladde tv-iconen dat alleen mensen uit dat wereldje nog in aanmerking lijken te komen voor een gooi naar het hoogste ambt. En hoe minder behept met politieke ervaring, hoe beter, natuurlijk. Of in ieder geval, hoe minder besmet met de geur van politiek.

En het klopt ook wel dat de heersende koppen in Washington, DC aangepakt moeten worden. Vort, weg ermee! Tijd voor nieuwe partijen, een eerlijker kiesstelsel, een einde aan de geldverslindende persoonlijkheidscampagnes, enzovoort. Maar in Kamp Anti-Trump moet een geschikter tv-icoon te vinden zijn die dat soort ideeën op een leuke manier door de microfoon kan tetteren.

Zwart en vrouw
Voor die taak zoek ik iemand die niet alleen ver afstaat van het Washingtonse politieke gedoe en juist wel bekend is met de glitter en glamour, maar ook iemand die verder werkelijk alle benodigde inhoud ontbeert. Oprah is net iets te salonfähig om aan die kwalificatie te voldoen. Dan acht ik Kim Kardashian geschikter. Die is ook zwart en vrouw en heeft een man die net zo van het padje af is als Trump.

Huiveringwekkend Amerika

“Police stormed into Dylan’s house and arrested him for a protest that he didn’t even attend — and he’s not the only one.” Aldus leest het onderschrift bij een recente video van Mic op Facebook. De woorden zijn de opmaat tot een beangstigend verslag over een man die betrokken was bij het organiseren van een protest tegen de beëdiging van Donald Trump tot president van Amerika.

Dat protest liep uit de hand. Relschoppers sloegen ruiten van gebouwen in en een aantal agenten raakte gewond. Tweehonderd deelnemers aan de protesten werden ingesloten door de politie en gearresteerd. Zij worden nu vervolgd. Deze mensen kunnen tientallen jaren gevangenisstraf tegemoet zien. De meesten namen niet deel aan de onlusten, liepen alleen mee in de demonstratie.

61 Jaar

En dan Dylan, de hoofdpersoon van het verslag. Die liep niet eens mee, was niet aanwezig bij het protest. Wel had hij het dus helpen organiseren, onder andere door er advertentieposters voor te maken. Hoewel hij bij de gewelddadigheden zeker niet direct betrokken was en daar op zijn posters niet toe heeft opgeroepen, wordt er 61 jaar celstraf tegen hem geëist. Eenenzestig jaar, ja.

Overgenomen
Natuurlijk zou zijn betrokkenheid bij de organisatie van de vreedzaam bedoelde mars geen aanleiding moeten zijn voor een dergelijke straf, maar zijn afwezigheid bij de gebeurtenissen maakt de vervolging en de strafmaat nog een stuk ridiculer. Amerika wordt overgenomen door een fascistisch-kapitalistische elite, zo dat niet al is gebeurd. Huiveringwekkend!

Animated Social Media Icons by Acurax Responsive Web Designing Company
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinCheck Our Feed
Animated Social Media Icons by Acurax Responsive Web Designing Company
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinCheck Our Feed