Archief voor BLOG

Geslaagde cartoon

Tennisster Serena Williams had tijdens de finale van de Australian Open in september vorig jaar haar dag niet. En dat liet zij blijken ook. Bij voortduring. Haar gedrag resulteerde in drie officiële waarschuwingen, die haar een game kostten en mede daardoor de wedstrijd. Daarbovenop kreeg zij een boete.

Williams’ woede-uitbarsting was voor Michael Knight, cartoonist voor de Australische Herald Sun, aanleiding voor een spotprent. Op zijn tekening staat een karikatuur van Williams afgebeeld, stampend op haar racket, met een wilde haardos en met een fopspeen naast zich op de grond. Uit de grote, open mond spreekt intense woede. Op de achtergrond vraagt de umpire aan Williams’ tegenstandster: “Kun je haar alsjeblieft laten winnen?”

De gewraakte spotprent

Tabloiduitgave
Een geslaagde cartoon. Ware het niet dat de karikaturale Williams een platte neus en dikke lippen heeft gekregen, terwijl het opgestoken haar op kroeshaar zou lijken. “Racisme!” klonk het dan ook al snel en luid uit verlichte hoeken. En ook: “Vrouwonvriendelijk!”

Toen ik jong was, was ik daar zonder twijfel in meegegaan. Want ja, de zwarte mens wordt altijd en overal gediscrimineerd en vrouwen worden in het tenniswereldje vaak nog achtergesteld bij mannen, in beloning bijvoorbeeld. En, minstens zo verdacht: de Herald Sun is een tabloiduitgave uit de conservatieve koker van Rupert Murdochs mediumimperium News Corporation.

Naar aanleiding van de klachten werd de cartoon onder de loep genomen door de Australische Raad voor Journalistiek. Die oordeelde deze week dat de spotprent niet racistisch of seksistisch kan worden genoemd en dus niet in strijd is met de normen in de media.

Gelukkig maar.

Ge-eigende aanleiding
De racismekaart spelen zegt in deze kwestie meer over de critici van de cartoon dan over Wilson. Zij bepleiten immers een morele veroordeling van een tekening – en daarmee van de maker – op basis van wat zij zelf in die tekening zien, en niet op basis van de intentie van de tekenaar. Wie karikaturen van zwarte of vrouwelijke beroemdheden niet toestaat omdat zij karikaturen zijn, reduceert zwarte en vrouwelijke mensen reduceren tot karikaturen van zichzelf.

Uiteraard hebben kranten en andere uitingen van het vrije woord de plicht om te waken voor ridiculisering van bevolkingsgroepen. Daarvan is in dit echter geval geen sprake. Wilsons karikaturisering heeft namelijk puur betrekking op Williams, wier wangedrag op de tennisbaan een ge-eigende aanleiding was voor een spotprent.

Nola & Michelle

Aanzoek

Voor Natascha

Pas toen ik ze gezegd had
Besefte ik
Hoe waar die woorden zijn:
“Omdat je het nooit gaat voelen
Als je het nu niet voelt”

Ik sprak ze uit tegen jou
Gisteren
Toen het moment van de waarheid
Voor de deur stond, en
Zelfs al had aangeklopt

Ik laat het binnen
Nu, met vertrouwen,
Omdat ik luister naar mijn intuïtie
Die mij nooit in de steek laat
En die zegt dat het goed is

Zoals zij dat ook
Een halfjaar geleden al zei
Voordat ik voor het eerst besloot
Om jou te vragen
Of jij mijn vrouw wil zijn

Gisteravond
Heb ik dat besluit opnieuw genomen
Nadat ik mijzelf
Nog een laatste keer
Recht in de ogen had gekeken

Staand voor de spiegel
Met strenge blik vooruit
Heb ik bij wijze van laatste controle
De woorden die ik tegen jou zei
Voor mijzelf herhaald

“Omdat je het nooit gaat voelen
Als je het nu niet voelt”
Liet ik weten aan de spiegel
Die dat onmiddellijk beaamde
En mijn liefde voor jou bevestigde

Het moment is dan ook aangebroken
Om jou vanuit mijn hart
Te laten weten dat ik klaar ben
Voor het antwoord op de vraag:
“Lieve Tas, wil je met mij trouwen?”

Instelling

Onderstaand gesprekje zegt veel over hoe mijn zoon van twaalf momenteel in het leven staat en over hoe hij denkt over hoe ik denk.

“Papa, jij bent net Ryan van mijn team.”

“Waarom?”

“Omdat je net zo denkt als hij.”

“Hoe dan?”

“Als wij met 14-0 achter staan en er is nog een minuut te spelen, dan vindt hij altijd dat we door moeten gaan en niet op moeten geven. ‘Het kan nog, het kan nog!’ roept hij dan.”

“Dat is een mooie, positieve instelling.”

“Maar het slaat natuurlijk nergens op! Als je met 14-0 achter staat en nog een minuut te spelen hebt, dan heb je al verloren.”

Te gast

Peter de Brock van het Eerste Haarlemse Wielercafé stuurde onderstaand bericht de wereld in.

Donderdag 21-6 staat het EHWC Vol.4 de Haarlem-Parijs Editie! in de nieuwe kantine van HRC Excelsior. Een avond vol wielerverhalen, over het heden&verleden van het Haarlems wielrennen. Met de Haarlemmers oud-Caballeroprof Jan van der Horst en de grote Fixed Gear man Jan-Willem Blok van NL Crit Series. De Haarlemse dames van Tandem to Tokyo, die naar de Paralympics willen. Haarlemmer Jairo van Lunteren, schrijver van het boek Tourflits over Radio Tour. Clublegende en criteriumkoning Ron Vroom. Marco Vermeij die in Franse dienst een Tourstart verdiende, na zijn 3e plek op het NK 1994. Op dat NK ging de kampioenstrui naar Steven Rooks. Die komt ook, niet de trui maar de voormalige verblinding. Of zoals Mart Smeets zou zeggen: “Noteert u maar, R, dubbel O, K,S!” En we spelen de GROTE Jaap Eden heeft de Tour nooit gereden Quiz!

Info & kaartverkoop via http://eerstehaarlemswielercafe.nl

Steven Rooks en ik, samen te gast bij een wielercafé! Ik heb in mijn leven toch iets goed gedaan, alhoewel mijn naam niet en de zijne wel op de poster staat. Toch gaaf!

Niet mijn boek!

Ik distantieer mij van mijn eigen boek. En dat terwijl ik eergisteren nog schreef dat dit niet kan, aangezien mijn naam op het omslag staat. Dat was echter voordat ik de pdf’s die naar de drukker zijn gegaan toch nog onder ogen kreeg.

Want ja, na lang aandringen en nu er niets meer aan te veranderen is, heb ik mijn tekst, ‘geredigeerd’, alsnog in mijn mailbox gekregen. Ik hoefde niet lang te bladeren om te begrijpen dat ik hiervoor de verantwoordelijk niet kan en hoef te nemen.

Nawoord
Dit is niet mijn boek. Dit heb ik niet geschreven. Alle sjeu en karakter is eruit gehaald, de conclusie is gereduceerd van een poging tot duiding van de renner tot een hopeloze alinea die de lading van mijn verhaal in de verste verten niet dekt.

Mijn conclusie bestond uit 1.625 woorden, daar zijn er in het boek 129 van over. En het nawoord van 513 woorden is volledig uit de tekst verwijderd. Zoals ook in het eerste hoofdstuk enorm is geschrapt. Het is een karakterloos flutboekje geworden.

Ik schaam mij dat mijn naam op het omslag staat.

Lekker weg
Zoals reeds gezegd, de uitgever vond een deel van de oorspronkelijke tekst te risicovol om te publiceren. Aangezien ik dat deel juist belangrijk vond, hadden wij moeten besluiten dat het boek niet door hem uitgegeven kon worden.

Maar de uitgever heeft mij telkens op de borst gedrukt dat ik vooral door moest gaan omdat het andere deel van de content hem zeer zeker wel kon bekoren en hij het “bovengemiddeld goed” geschreven vond: “Het leest echt lekker weg.”

Korte nachten
Om hem tegemoet te komen heb ik vervolgens gigantisch geschrapt en herschreven. Het controversiële deel van de tekst heb ik zakelijker gemaakt, ingekort, in een ander perspectief geplaatst en minder toegespitst op de betreffende kwestie.

Waar ik al zes en twintig duizend woorden had, bracht ik dat terug tot dertienduizend. Terwijl ik nog midden in het schrijfproces zat. Een lange reeks dagen en gevaarlijk korte nachten volgde toen ik de draad van het schrijven weer oppakte.

Zakenreis
De positieve feedback over de content die ik produceerde bleef vervolgens binnendruppelen. Na aanlevering van het laatste deel bekoelde de toon echter drastisch. Er werd mij slechts medegedeeld dat het geheel ter eindredactie ging.

Op mijn verzoek de geredigeerde tekst te mogen inzien, werd lang niet gereageerd. Uiteindelijk werd gezegd dat ik geduld moest betrachten omdat er hard werd gewerkt door de redacteuren en de assistent. De uitgever was op zakenreis.

Titel
Pas toen het te laat was om de eindredactie nog van op- en aanmerkingen te kunnen voorzien die zouden kunnen worden meegenomen, kreeg ik de pdf’s toegestuurd. Ik schrok bij het zien van de ernst van de verminking.

Zelfs de titel is veranderd. Nu klinkt die als van een biografie: ‘Tom Dumoulin. Van roze droom naar gele trui’. Het zou worden: ‘Van roze wolk tot gele trui. Een ode aan Tom Dumoulin’. Want dit is geen biografie maar een schets, een verkenning.

Cor de Vos
De titel van hoofdstuk drie: ‘Dumoulin planmatige aanpak werkt het beste’. Zo staat het in de pdf’s. Moet zijn: ‘Dumoulins planmatige aanpak werkt het beste’. Subtiel verschil. Stond toch echt goed in de door mij aangeleverde tekst.

En dan een laatste grote ergernis. Op de creditpagina achterin het boek staat dat de foto’s van het binnenwerk zijn verzorgd door Léon van Bon en Cor de Vos. Léon heeft echter geen foto’s verzorgd en Cor de Vos heet Cor Vos.

In de etalage
Maar goed, het gaat mij om de botte bijl die in de tekst is gezet. Als je zoveel problemen hebt met wat er is geschreven, geef het dan niet uit! Nee, dat was geen optie, want het boek is aardig ingekocht en de investering moet worden terugverdiend.

Wat er nu is gebeurd, is in mijn ogen een schande. De uitgever heeft zich niet over de uitgave bedacht. Nee, in plaats daarvan is mijn werk achter mijn rug om kapotgemaakt om vervolgens toch, met mijn naam erop, in de etalage te worden gezet.

Blokkeren
Dat kan ik niet pikken en dat pik ik niet. Zeker niet omdat er geen overleg is geweest en ik de pdf’s niet tijdig heb kunnen inzien na de vormgeving en de eindredactie. Toen ik de boel onder ogen kreeg, lag het boek al lang en breed bij de drukker.

Naar aanleiding daarvan zou ik het liefst proberen de publicatie van dit boek te blokkeren. Daarvoor is het zeer waarschijnlijk te laat. Maar ik zal er alles aan doen om duidelijk te maken dat dit boek mijn boek niet is.

Teeuwen doet Dotan

Dotan, bah! Nooit wat mee gehad, kwam altijd al onoprecht en gemaakt over. Achteraf is dat te gemakkelijk praten. Beter is het om het parodiërend antwoord te bekijken dat komediant Hans Teeuwen gisteren gaf op het halfslachtig verontschuldigende geraaskal van gladjanus Dotan zelf.

Want Dotan kan dan wel praten als pater Johannes Brugman, als de Volkskrant het bestaan van zijn trollenleger niet had onthuld had hij er nog steeds het zwijgen toe gedaan. Zijn spijt komt dus niet zozeer na de zonde, zij komt alleen omdat hij van zijn carrière wil redden wat er nog te redden valt. En aan dat soort spijt hebben Teeuwen en ik een broertje dood.

#MeToo-gedrag
Het doet mij denken aan mannen die jarenlang #MeToo-gedrag hebben vertoond en daar de laatste maanden pas op zijn aangesproken. Aan Louis CK, Job Gosschalk, Kevin Spacey en dat soort mannen, dus. Natuurlijk, hun gedrag is ernstiger, aangezien zij met hun seksuele machtswellust direct anderen hebben gedupeerd. Maar hun reactie op de onthullingen was vergelijkbaar: “Sorry, het spijt mij”.

Ziekelijke bedriegers
Zij poogden sympathie te herwinnen of begrip te kweken met hun verklaringen, die alleen werden gedaan nadat en omdat hun wangedrag werd onthuld. Datzelfde is dus bij Dotan het geval. Tv-journaliste Angela de Jong doorziet dat in haar column in het AD even fijntjes als Teeuwen in zijn parodie: “Dotan plaatste zichzelf definitief in het rijtje van ziekelijke bedriegers als Tara Singh Varma en Diederik Stapel.”

Animated Social Media Icons by Acurax Wordpress Development Company
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinCheck Our Feed
Animated Social Media Icons by Acurax Wordpress Development Company
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinCheck Our Feed