Zoekresultaten voor contact

CONTACT

Bel mij: nul zes vier zes nul acht acht vijf negen vijf
Schrijf mij: rakenoider apenstaart gmail punt com
Vind mij op LinkedIn
Volg mij op Twitter
Bevriend mij op Facebook

Daves lied

Na een optreden op het Finger Lakes GrassRoots Festival of Music & Dance in Trumansburg, NY kreeg ik een cd in handen gedrukt van Dave Wilson, de vader van mijn toenmalige drummer. “Dit is mijn album”, zei hij. “Er staat een lied op over jou.”

“Een lied over mij?”

Mijn drummer Willie B en ik hadden mooie avonturen beleefd samen, waarvan Amerika doorkruisen met Johnny Dowd het hoogtepunt was. Willie B’s vader had ik een paar keer ontmoet toen hij uit Boston op bezoek was in Ithaca, NY, waar Willie en ik in hetzelfde huis woonden. Tijdens een van die ontmoetingen had ik hem eens verteld over mijn komst naar Amerika.

Dat verhaal sprak hem kennelijk aan.

Herontdekt
Thuis zette ik het album op, nieuwsgierig, en mocht ik ervaren hoe het is om bezongen te worden: “Come on, come on, Jairo, you know what to do. No one lives his life like you.”

Ik was vereerd.

Desondanks heb ik het album sindsdien niet meer geluisterd en is het in de vergetelheid geraakt, alhoewel ik nooit ben vergeten dat er door een Amerikaanse zanger een lied over mij is geschreven.

Stoffige doos 
Onlangs, veertien jaar later, heb ik het album herontdekt – of eigenlijk pas echt ontdekt. Zanger en liedjesschrijver Wilson is daar zelf verantwoordelijk voor door contact met mij op te nemen om mij te laten weten dat hij een tweede album heeft uitgebracht.

Onmiddellijk besloot ik dat eerste album weer eens op te zoeken. Dat bleek na heel wat verhuizingen in een stoffige doos op zolder verzeild te zijn geraakt. En zo kwam ik op het idee om het bericht over Wilsons nieuwe album aan te grijpen om hem eindelijk te bedanken voor het prachtige lied dat hij over mij heeft geschreven.

Bij dezen, Dave!

Restyling

Kirsten 2583c uitsnede zonder oog

Voor wielervereniging H.S.V. de Kampioen in Spaarndam heb ik de jeugdnieuwsbrief gerestyled. Wat was dat een leuke opdracht om te doen! Heeft u behoefte aan een restyling van uw nieuwsbrief, brochure of ander communicatiemiddel? Neem dan contact op met Opdichter! Ik besteed er tijd en aandacht aan voor een aantrekkelijk, samen te bepalen tarief.

Klik hier om de gerestylede nieuwsbrief te bekijken.

Boekopdracht!

Kirsten 2583c uitsnede zonder oog

Ik weet het al een paar maanden en ben er al mee begonnen, maar ik maak het nieuws nu pas bekend: Opdichter heeft een superopdracht binnen. Radiomaker Hans Hoogendoorn, de illustere stem van NPO Radio 1 (“Dit is Met het Oog op Morgen. Met: de krant van morgen…”), heeft mij uitverkoren om een droompje van hem te verwezenlijken; ik mag een boek schrijven over de geschiedenis van Radio Tour de France! Deadline: 1 mei 2016.

Afb 2 Radio Tour de FranceHet wordt een hels karwei, natuurlijk, het schrijven van dit boek. Ik zal bekende en onbekende radiomakers moeten interviewen. Een interview met Felix Meurders is al geregeld, bijvoorbeeld. Twintig jaar geleden heb ik stage gelopen bij de goede man, toen ik radio studeerde. Hij presenteerde samen met Inge Diepman VARA’s De Karavaan, ik mocht daar de bureauredactie ondersteunen. Erg in het oog gelopen ben ik waarschijnlijk niet.

45 Jaar geleden
Naast Meurders gaat het om technici, verslaggevers, muzieksamensteller Herman van der Velden en wielrenners en wielerfans die herinneringen hebben aan het programma. Het boek, dat gelardeerd zal worden met schitterende archieffoto’s, verschijnt aan de vooravond van de Tour-editie die in juli 2016 wordt verreden. Aanleiding voor het boek is dat de eerste aanzet voor het radioprogramma in zijn huidige vorm 45 jaar geleden werd gegeven.

Contact
Mensen die mooie herinneringen hebben aan het programma, of er op een andere manier iets mee hebben, verzoek ik om contact met mij op te nemen. Voor wie ooit een historisch fragment van het programma heeft opgenomen en dat nog ter beschikking heeft, geldt uiteraard hetzelfde: schroom bepaald niet, laat het me weten! Wie weet, verwerk ik je anekdote of andersoortige bijdrage in mijn verhaal, met credits.

 

Oefenen met Peter!

cropped-Albumhoesfoto21.jpg

Wat ik altijd al wist, is eindelijk gebleken: Opdichter kan niet zonder muziek. Ik schrijf graag, ik wielren graag en ik ben gek op mijn kinderen. Maar ik kan niet langer ontkennen dat ook muziek maken onlosmakelijk verbonden is met mijn persoontje. Na weer eens een tijdlang geen snaar te hebben aangeraakt, begon het de afgelopen weken dan ook weer te kriebelen. Zozeer zelfs, dat ik besefte dat ik er ongelukkig van werd. Dus wat heb ik gedaan? Juist ja, de gitaar weer opgepakt.

Foto Peter en ik op Fb Peter1Spannender is echter dat ik daarnaast op Facebook een berichtje heb geplaatst op een pagina voor muzikanten die speelkameraatjes zoeken. Op dat oproepje reageerden drie mensen, waarvan er een uiteindelijk de ware bleek: Peter de Beer uit Utrecht. Peter? Peter! Hoe is het mogelijk… Peter, een oude vriend, twintig jaar geleden uit het oog verloren. Dat kon geen toeval zijn! Op 11 juni kwam hij voor het eerst langs om samen te spelen. Beiden waren roestig, maar het weerzien was vrolijk en smaakte naar meer.

De tweede oefensessie zit er inmiddels op, en nu weten we het zeker: hier gaan wij – nee, moeten wij! – mee doorgaan. Zo goed klinken we met z’n tweetjes! Omdat we nu maar meteen willen gaan optreden, op termijn, moeten we wel serieus zijn en regelmatig met elkaar oefenen. We hebben dan ook wat ruwe opnames gemaakt vanavond, opdat Peter de liedjes thuis kan oefenen. Vanaf nu komen we zo veel mogelijk eens per week bij elkaar, al woont hij in Utrecht en ik in Haarlem. We zoeken er nog wat muzikanten bij. Misschien wat voor jou?

Ik ben een gelukkig mens!

Profiel

Ik ben een schrijver, eindredacteur en wielerliefhebber die met toewijding en passie in het leven staat. Fotograferen en muziek maken doe ik ook graag. Verhalen vertellen in tekst, beeld en geluid, dat is waar ik goed in ben. Dat doe ik als journalist, maar ook als zelfstandig ondernemer in creativiteit.

Als muzikant in Amerika heb ik geleerd op een podium te staan en volledig mijzelf te zijn. Die ervaring neem ik mee in mijn professionele werk. Mijn vrije geest is de meerwaarde die ik te bieden heb.

Wielrennen doe ik met grote regelmaat; die hobby zorgt voor rust in mijn hoofd. Maar ook zonder fiets ben ik graag buiten: wandelen in de duinen of verstoppertje spelen met de kinderen.

Mijn eerste boek, Tourflits, is op 1 juni 2017 uitgekomen bij uitgeverij Edicola. Inmiddels ben ik voor dezelfde uitgever bezig met een tweede boekopdracht, maar werk daarnaast is welkom.

Interesse in mijn diensten? Neem contact met mij op.

CV

WIE

Albumhoesfoto

Op mijn zestiende begon ik een bandje dat de muziek van Einstürzende Neubauten als natuurlijk kompas gebruikte. De driemansformatie was een kort leven beschoren, maar belangrijk is zij voor mij zeker geweest. Tijdens luidruchtige oefensessies in een verbouwde schuur ontdekte ik dat zingen – schreeuwen – voor mij de ultieme uitlaatklep was.

Na een handvol sessies besloten wij de ruwe diamant niet te slijpen en nam ik gitaarles. Met een gitaar waarop mijn moeder in haar jonge jaren nog had getokkeld, nam ik plaats in een lesgroepje. Mijn medestudenten, gemiddeld vijf jaar jonger, leerden sneller. Gedesillusioneerd hing ik de gitaar aan de wilgen.

Ekmire
In mijn studententijd raakte ik bevriend met een drummer. Met hem richtte ik een nieuwe band op. Via een gemeenschappelijke vriendin kwamen wij in contact met een In New York Citygitarist – de broer van die vriendin – en een bassist. Hoewel de ene helft van dit kwartet in Utrecht woonde en de andere in Arnhem werd er eenmaal per week gerepeteerd. Ter ere van de vrouw die het gezelschap bij elkaar had gebracht, werd de band Ekmire gedoopt, een anagram van haar naam.

Van deze formatie zijn enkele oefenopnames gemaakt, waaruit duidelijk wordt van hoe ver ik ben gekomen. Een select groepje vrienden woonde een aantal oefensessies bij, en noemt die nog altijd onvergetelijk. Ekmire bestond ongeveer een jaar, maar is nooit buiten de oefenruimte geraakt. We zijn de geschiedenis in gegaan als de slechtste band die de oefenruimte nooit heeft verlaten.

Streling
Het roemloze einde aan mijn flirt met metalpunk deed mij inzien dat ik toch echt zelf gitaar moest leren spelen. Dankzij mijn oudste zus en een Ierse vriend die voor die zus naar Nederland was gekomen en vervolgens met liefdesverdriet bij mij was ingetrokken, werd ik op 30 april 1996 de trotse eigenaar van een gitaar. Opnieuw betrof het een onding, maar deze keer was het liefde op het eerste gezicht.

Bij de eerste streling der snaren begreep ik dat mijn vroegere poging het instrument onder de knie te krijgen niet was gestrand op gebrek aan talent maar op gebrek aan chemie met het instrument. Die avond componeerde ik een lied, waarbij ik alle vier de akkoorden gebruikte die mijn Ierse vriend mij die middag had geleerd.

Customized Social Media Icons from Acurax Digital Marketing Agency
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookCheck Our FeedVisit Us On Linkedin
Customized Social Media Icons from Acurax Digital Marketing Agency
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookCheck Our FeedVisit Us On Linkedin