Kim Kardashian

Iedereen schijnt te denken dat de Amerikaanse president Donald Trump van het padje af is. Laat ik dat beeld even nuanceren. Ja, hij is van het padje af. Maar in het land dat hij op dit moment bezoedelt met wanbeleid is hij koning Eenoog.

Als het afgelopen anderhalf jaar namelijk iets is opgevallen met betrekking tot Amerika, waar ik tot juni 2008 acht jaar heb gewoond, dan is het niet dat veel mensen aan Trumps zijde vervuld zijn met haat, doordrenkt zijn met angst en onwetend naar bed gaan en onwetend weer opstaan. Voor sommigen gelden niet alle drie de criteria, maar dat maakt ze zelden minder gevaarlijk.

Spaak in de wielen
Let wel, ik zei dat bovenstaande niet is opgevallen. Want die kennis over dat deel van de Amerikaanse kiezerspopulatie was mij natuurlijk genoegzaam bekend. Nee, het opvallende is voor mij juist dat voor mensen aan de andere kant van het politieke spectrum steeds vaker precies hetzelfde blijkt te gelden.

Dezelfde mensen die Obama in het zadel hielpen, bijvoorbeeld, dragen nu in groten getale plotseling tv-presentator Oprah Winfrey aan als potentiële presidentskandidaat voor de verkiezingen van 2020. Met haar speechtalent, inlevingsvermogen en broad public appeal zou zij de aangewezen persoon zijn om een spaak in de wielen te steken van Trumps te verwachten herverkiezingscampagne.

Kamp Anti-Trump
Laat me niet lachen. Amerikanen zijn zo langzamerhand zo geobsedeerd met hun zelfgenoegzame, aalgladde tv-iconen dat alleen mensen uit dat wereldje nog in aanmerking lijken te komen voor een gooi naar het hoogste ambt. En hoe minder behept met politieke ervaring, hoe beter, natuurlijk. Of in ieder geval, hoe minder besmet met de geur van politiek.

En het klopt ook wel dat de heersende koppen in Washington, DC aangepakt moeten worden. Vort, weg ermee! Tijd voor nieuwe partijen, een eerlijker kiesstelsel, een einde aan de geldverslindende persoonlijkheidscampagnes, enzovoort. Maar in Kamp Anti-Trump moet een geschikter tv-icoon te vinden zijn die dat soort ideeën op een leuke manier door de microfoon kan tetteren.

Zwart en vrouw
Voor die taak zoek ik iemand die niet alleen ver afstaat van het Washingtonse politieke gedoe en juist wel bekend is met de glitter en glamour, maar ook iemand die verder werkelijk alle benodigde inhoud ontbeert. Oprah is net iets te salonfähig om aan die kwalificatie te voldoen. Dan acht ik Kim Kardashian geschikter. Die is ook zwart en vrouw en heeft een man die net zo van het padje af is als Trump.

Huiveringwekkend Amerika

“Police stormed into Dylan’s house and arrested him for a protest that he didn’t even attend — and he’s not the only one.” Aldus leest het onderschrift bij een recente video van Mic op Facebook. De woorden zijn de opmaat tot een beangstigend verslag over een man die betrokken was bij het organiseren van een protest tegen de beëdiging van Donald Trump tot president van Amerika.

Dat protest liep uit de hand. Relschoppers sloegen ruiten van gebouwen in en een aantal agenten raakte gewond. Tweehonderd deelnemers aan de protesten werden ingesloten door de politie en gearresteerd. Zij worden nu vervolgd. Deze mensen kunnen tientallen jaren gevangenisstraf tegemoet zien. De meesten namen niet deel aan de onlusten, liepen alleen mee in de demonstratie.

61 Jaar

En dan Dylan, de hoofdpersoon van het verslag. Die liep niet eens mee, was niet aanwezig bij het protest. Wel had hij het dus helpen organiseren, onder andere door er advertentieposters voor te maken. Hoewel hij bij de gewelddadigheden zeker niet direct betrokken was en daar op zijn posters niet toe heeft opgeroepen, wordt er 61 jaar celstraf tegen hem geëist. Eenenzestig jaar, ja.

Overgenomen
Natuurlijk zou zijn betrokkenheid bij de organisatie van de vreedzaam bedoelde mars geen aanleiding moeten zijn voor een dergelijke straf, maar zijn afwezigheid bij de gebeurtenissen maakt de vervolging en de strafmaat nog een stuk ridiculer. Amerika wordt overgenomen door een fascistisch-kapitalistische elite, zo dat niet al is gebeurd. Huiveringwekkend!

Boek over Dumoulin!

Door twijfels mijnerzijds leek het er niet van te komen, maar inmiddels durf ik aan te kondigen dat mijn boek over Tom Dumoulin, mijn tweede bij Edicola Publishing, begin mei 2018 in de winkels ligt. Het wordt een boek waarin de winnaar van de afgelopen Giro d’Italia van een afstandje wordt geobserveerd, gekenschetst en gekarakteriseerd door mensen met verstand van fietsen.

Mijn twijfels waren gestoeld op het feit dat Dumoulin geen medewerking – nee, zelfs geen toestemming! – heeft willen verlenen voor dit boek. Lange tijd was dit voor mij een onoverkomelijk bezwaar, aangezien ik het niet kies vond een boek te schrijven over de rug van het succes van iemand die zelf duidelijk had laten weten geen behoefte te hebben aan dat boek.

Professionele benadering
Gelukkig heeft de uitgever mij van gedachten doen veranderen, langzaam maar zeker, door mij niets op te dringen maar rustig achter zijn idee met betrekking tot aanpak en invalshoek te blijven staan en mij niet af te schrijven voor dit project. Ik ben gezwicht toen ik inzag dat ik vanuit mijn gevoel dacht en te weinig vanuit een professionele benadering. Dit boek mag er komen, met of zonder Dumoulin.

Nostalgie
Dat is ook de kern van wat er anders is aan dit project dan aan Tourflits, mijn boek over Radio Tour de France dat afgelopen mei is verschenen. Die opdracht voelde als een droom, omdat mijn favoriete programma uit mijn jeugd het onderwerp was en ik allerlei helden uit die tijd opeens mocht interviewen. Dumoulin roept bij mij, een volwassen man, niet dezelfde gevoelens van herkenning en nostalgie op.

Léon van Bon
Aan Tourflits werkte onder anderen voormalig profrenner Léon van Bon, mijn neef, mee als fotograaf. Het is de bedoeling dat hij ook nu weer een aantal portretten van geïnterviewden schiet. Onder de mensen die ik voor dit project heb gesproken of wil spreken behoren voormalig Tourwinnaars Joop Zoetemelk, Jan Janssen en Eddy Merckx en andere grote namen uit de wielrennerij.

Fred is dead

In mijn dorp was iedereen voor de SGP. Ik niet. Fred van der Spek was mijn held. Op mijn borst prijkte een gebroken geweertje. Nu is Fred dood. Het gebroken geweertje leeft voort in mijn herinnering.

29 juni 1985, PSP-congres in Utrecht. Fred van der Spek spreekt. Foto: Rob Bogaerts, Nationaal Archief / Fotocollectie Anefo.

Om dit boegbeeld van het pacifistisch-socialistisch denken in Nederland eer te betonen, zal ik de komende weken een rubriek bijhouden met hersenspinsels, weetjes en nieuwtjes die mij om de een of andere reden aan zijn gedachtengoed herinneren. Stukjes over vrijheid, gelijkwaardigheid, ontwapening en andere aardse noden en verworvenheden. De titel zal ‘Gebroken Geweertjes’ zijn.

Mink Trump

Als mijn zoon je nadoet omdat hij vindt dat je gek bent, zit er echt een steekje bij je los. Hier zet Mink Trump haarscherp neer.

Koor doet Cave

Oké, ik geef het toe: ik ben nog steeds een klein beetje geobsedeerd door de muziek van deze man. Maar dat Nick Cave ook echt wel bijzondere muziek maakt, blijkt uit de vele schitterende coverversies die er van sommige van zijn liedjes worden gemaakt.

Deze versie van The Ship Song wordt gezongen door een vijfhonderdkoppig gelegenheidskoor onder leiding van Sarah Penicka-Smith. Staat als een kerk, monumentaal!

Slapen

Waarom

Godverdomme
God-ver-dom-me
God-ver-DOM-ME

Lukt het niet?

(c) Jairo van Lunteren, 2017

Social Media Integration by Acurax Wordpress Developers
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinCheck Our Feed
Social Media Integration by Acurax Wordpress Developers
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinCheck Our Feed