Tagwaarde

Bijna had ik het mailtje ongelezen weggegooid omdat ik dacht dat het promotiemateriaal betrof. Bijna.

Gelukkig zag ik dat het alleen aan mij was gestuurd en afkomstig was van een ogenschijnlijk echt account. Om die redenen besloot ik het toch maar even te lezen. Daar heb ik geen spijt van:

jan-snijder-d66

“Beste Jairo,

Hierbij de algemene beschouwingen, zoals ik deze gisteravond in de Raad van Bergen (NH) heb uitgesproken.

Ik heb afgesloten met jouw gedicht. Hartelijk dank voor de inspiratie.”

Met op mijn beurt een bedankje heb ik gereageerd. Desgevraagd liet de politicus weten het gedicht op mijn website via een zoekmachine te hebben gevonden door “gedicht + democratie” in te typen. Taggen heeft dus meerwaarde, want de zoekopdracht bevatte twee van de tags die ik de betreffende entry had meegegeven.

 

Weinig te juichen

Hopend dat ik gelijk heb dat mijn voorspelling niet uitkomt als ik haar luid en duidelijk genoeg doe, schreeuw ik bij dezen nog maar eens van de daken dat ik al maanden geleden heb voorspeld dat Trump zal winnen.

trump

In de peilingen ligt hij achter, maar er gebeurt tot verkiezingsdag genoeg om onzeker te blijven of voldoende mensen overtuigd zullen zijn dat Trump in vergelijking met Clinton de overtreffende trap van een ramp is. Inwendig juich ik als Clinton – de belichaming van het politieke establishment – het niet wordt, maar ik sidder als Trump wint.

Burgeropstand
Ik ben vooral benieuwd naar wat er gebeurt als de verkiezingen voorbij zijn. Mondt het moddergevecht uit in een burgeropstand? Na diens verkiezing tot president voorspelde ik dat Obama zou worden vermoord, maar gelukkig zit ik er wel eens naast. Toch vrees ik dat er na 8 november weinig te juichen zal zijn.

Nobel-‘n’-roll

Kroning

De man met de gitaar is gekroond
Tot literaire koning

De tijden zijn veranderd.

Ik begrijp mijn vader als hij zegt dat Bob Dylan de Nobelprijs voor de Literatuur zou moeten weigeren. Dat had de Dylan van vijftig jaar geleden gedaan. Maar Dylan is niet de Dylan van vijftig jaar geleden maar de Dylan van nu, al wordt hij gelauwerd om zijn werk van toen en minder om dat van vandaag. Als het om een lintje van de koning ging, zou ik zeggen: laat maar zitten, inderdaad. Maar die Nobelprijs mag gewoon.

Dylan is het boegbeeld van de jaren zestig. Zijn liedjes waren gedichten, zijn gedichten aanklachten en zijn aanklachten een vuist tegen de gevestigde orde. Woorden die zo veel invloed hebben gehad verdienen de hoogste erkenning. Omdat zij voor de Nobelprijs voor de Vrede te weinig vredelievend waren, is de Nobelprijs voor de Literatuur de juiste optie. Een gedurfde keuze van het Nobelprijscomité.

 

Twee jongens

Tien jaar oud en elkaar kirrend van plezier door de haren woelen: het toppunt van jongens die elkaar onbewust affectie tonen.

Volgens mij kunnen mijn zoon Mink en zijn vriendje Kian dat als weinig anderen.

Over stagnatie

Verandering

Alles moet anders, maar
Niets verandert
Omdat alles altijd anders moet
Zonder dat het anders gaat

Verandering
Gaat tergend langzaam, en
Meestal wordt zij omgedraaid
Tot het omgekeerde

Het omgekeerde van verandering
Lijkt verdacht veel op verandering
Op een andere manier, en
Meestal wordt het omgedraaid

Zo veranderen wij door
Zonder dat in wezen iets verandert
Omdat alles altijd anders moet
Zonder dat het anders gaat.

Nola bedwingt ’t Kopje

Mijn dochter Nola (8) heeft haar eerste beklimming van ’t Kopje van Bloemendaal er op zitten. En ze heeft meteen van beide kanten het klimmetje gedaan, zonder pauze of zelfs maar drinkstop. Een trotse vader bleef ternauwernood in haar wiel.

Het doorzettingsvermogen en de strijdvaardigheid waarmee zij de steile molshoop van twee kanten bedwong zijn in kille cijfers ook vastgelegd op Strava. Op sociale media is haar prestatie welhaast viraal gegaan.

Clubkampioenschappen

De grote verrassing bij de clubkampioenschappen van H.S.V. de Kampioen is zaterdag Rosa van Rooijen in categorie 2. Koud drie maanden op een racefiets, sluit zij eerst de tijdrit af in een tijd waarmee zij zelfs in categorie 3 niet had misstaan, waarna zij tijdens de wegwedstrijd doodleuk tot in de laatste honderden meters met de kopgroep meegaat. De derde plaats in de eindrangschikking van categorie 2 is haar beloning.

Dat het niveau hoog en de concurrentie moordend is in deze groep blijkt tijdens de wegwedstrijd opnieuw, waarbij Noor Rozenburg verrast. Haar progressie doet al langer vermoeden dat zij zo langzamerhand een geduchte tegenstrever is van Veerle Muller, de gedoodverfde kampioen in deze categorie. Noors overwinning in de eindsprint is om van te smullen en levert haar achter Veerle de tweede plek in de eindrangschikking op.

14354964_1107546282616485_3236180120175790881_n

Voorbeeld
Winnen deed Veerle vorig jaar ook, maar toen in categorie 1. In die groep is Nola van Lunteren vastbesloten in haar voetsporen te treden. Die missie slaagt, waarna zij het mobieltje van haar vader uit diens handen grist om opa en oma het nieuws te vertellen. “Oma, ik heb goud gewonnen!” roept zij gedecideerd in de hoorn. In deze categorie wint Sarah Smit de tijdrit en Stijn Haakmeester de wegwedstrijd. Beide renners zijn gloedjenieuw op de club.

Met haar eerste zege op zak geeft Nola ook navolging aan het voorbeeld van broer Mink, vorig jaar winnaar in categorie 2. Dit jaar presteert Mink tijdens het kampioenschap opnieuw goed, maar zit Rik Rozenburg hem in de weg door een honderdste van een seconde sneller te rijden in de tijdrit. De wegwedstrijd is wel een prooi voor Mink, maar Rik – ook een broer, maar dan van Noor – mag zich een jaar lang clubkampioen van categorie 3 noemen.

Alleenheerschappij
Een stuk meer afgetekend is de overwinning van Pelle van der Putte in categorie 4, de belichaming van een stripfiguur dat nog getekend moet worden. Snelle Pelle is al het gehele seizoen vrijwel ongenaakbaar. Zijn rijstijl is een lust voor het oog, waarbij vooral de volwassen rust die hij in koersen uitstraalt opvalt. Hoewel Pelle er momenteel duidelijk de scepter zwaait, huisvest ook deze categorie andere renners die een vermelding verdienen.

Vonne Schenkels, bijvoorbeeld, sleurt wedstrijd na wedstrijd aan kop van het peloton, zoals alleen de beste meesterknechten dat kunnen. Voor wie Vonne dat doet tijdens het clubkampioenschap? Ze doet het voor zichzelf, om steeds sterker te worden en uiteindelijk de alleenheerschappij van Pelle te doorbreken. Ja, Vonne is haar eigen knecht! Ook Tjarda Boshuizen laat goede progressie zien en begint mee te doen voor het podium.

Huidige lichting
In categorie 5 toont Wessel Fonck aan dat ook een overwinning in een wedstrijd zonder mededingers glans kan hebben door voor zichzelf een puike tijd neer te zetten tijdens de tijdrit. Wessel is een zelfgemotiveerde, gedisciplineerde renner die geen clubkampioenschap verstek laat gaan en elk jaar de vooruitgang boekt die bij zijn arbeid past. Klagen doet hij niet, maar het zou mooi zijn als hij in categorie 6 de concurrentie krijgt die hij verdient.

Wat dat betreft heeft de huidige lichting in die categorie geen reden tot klagen, ondanks de afwezigheid van titelkandidaat Sven Edam. Oriana Soerewijn en Denice Keesman zijn het hele seizoen al aan elkaar gewaagd, terwijl Maup van Gerwen en David Bergfeld zich steeds vaker doen gelden. Maup verrast door David van brons af te houden, terwijl Oriana Denice in zowel de tijdrit als de wegwedstrijd – en dus in het eindklassement – naar plaats twee verwijst.

Vijftienhonderd meter
Twee rappe jongens op parels van fietsen maken momenteel de dienst uit in categorie 7: Niels Reemeijer en Jorn de Vente. Met name Niels heeft dit seizoen een grote stap gezet. Voor het eerst tijdens een clubkampioenschap legt hij zijn tijdritronde sneller af dan Jorn, hoewel ook die zeker niet stil is blijven staan. Goed om te zien is dat Jorrit de Ligt zich na enkele jaren afwezigheid weer eens aan de start meldt, wat hem een bronzen plak oplevert.

En dan is het de beurt aan trainers en ouders om de tijdritronde af te leggen. Een enkeling doet dat op een gewone fiets, het overgrote deel prefereert een professioneler ogende variant. Menig ouder klaagt na afloop dat de afstand vergelijkbaar is met de vijftienhonderd meter bij het schaatsen: “Daar gaan de rijders ook helemaal kapot”. Gelukkig mogen zij die deze winter vanaf het puntje van hun stoel bekijken. Trainer Edwin de Ligt noteert de snelste eindtijd.

Social Media Integration Powered by Acurax Wordpress Theme Designers
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinCheck Our Feed
Social Media Integration Powered by Acurax Wordpress Theme Designers
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinCheck Our Feed

Fatal error: Cannot redeclare acx_si_check_loaded_count() (previously declared in /home/deb64095/domains/opdichter.nl/public_html/wp-content/plugins/floating-social-media-icon/function.php:662) in /home/deb64095/domains/opdichter.nl/public_html/wp-content/plugins/floating-social-media-icon/function.php on line 662