Zege Trump

De meerderheid van de stemmen zal hij niet krijgen, maar iets in mij zegt dat Trump de komende vier jaar nog wel aan de macht zal zijn. Een wereld zonder hem is haast niet meer voor te stellen, wat zeker niet wil zeggen dat ik daar blij mee ben. Amerika heeft volgens mij een probleem en dat is dat de democratie in dat land dusdanig is verzwakt dat deze man niet meer weg te stemmen is. Ik hoop dat ik er naast zit.

Rare dingetjes

Babypraat, mijn vorige post. Daar moeten we het over hebben. Dat is een raar dingetje. Wellicht onooglijk. Vind ik wel, in elk geval.

En toch ben ik blij dat ik het heb geplaatst. Het betreft namelijk niet, wat ik toentertijd wel dacht, de inleiding van mijn nieuwe roman, die ik al heel lang probeer te schrijven. Nee, het is de opening van het verhaal geworden, zij het in een welhaast onherkenbaar geredigeerde versie.

Met redigeren ben ik begonnen omdat het stuk niet goed voelde. Het idee erachter was prima, vond ik, maar ik moest er nog iets mee. Na dagen nadenken over de vraag wat eraan schortte, wist ik het plotseling. Waarna ik onmiddellijk ben gaan schrijven. Daardoor is het fiks korter. Ik heb prachtige namen bedacht. Alle poespas is eruitgehaald. Het is verbeterd.

In de komende maanden blijf ik, wil ik probeersels, eerste versies, uiteindelijke versies, onuitgewerkte ideeverhalen en alles wat ik verder nog bedenk op de site plaats. Opdat de bezoeker van mijn website het boek langzaam vorm kan zien krijgen. Net als ikzelf. Hopelijk werkt dit als een stok achter de deur om van de uitwerking van het verhaalidee eindelijk werk te maken.

Nog veel meer rare dingetjes zullen hier landen.

Babypraat

De glijbaan van hier naar de nieuwe wereld is lang en oogt benauwend, vindt Baby-Ik, die niet zo avontuurlijk is. Baby-Jij kijkt hem met een meewarige glimlach aan. “Benauwend?” schampert zij. “Ha! Zet je schrap en ga, je zult zien dat het meevalt.”

Baby-Ik zet zich schrap. Hij telt af van drie naar één en verkrampt. Opnieuw. En nog eens. Totdat Baby-Jij er genoeg van heeft. “Als je nu niet gaat, geef ik je een duw!” roept zij, terwijl zij dreigend haar armen vooruitsteekt.

Baby-Ik weet dat zij dit niet meent. “Je zou mij nooit duwen”, zegt hij.

“Nee, maar dat ik dat moet zeggen om jou van die glijbaan af te laten gaan, is al erg genoeg.”

Daar zit wat in, weet Baby-Ik, die allesbehalve een angsthaas wil zijn. “Maar jij kunt toch ook als eerste gaan?”

“Nee, want de spermatozoïde waaruit jij bent ontsproten is eerder een ovum binnengedrongen dan de mijne.” Baby-Jij zegt het met een stalen gezicht, maar, hoewel zij meent wat zij zegt, Baby-Ik hoort aan de intonatie van haar stem dat zij vooral probeert haar broer gerust te stellen.

“Vermijd moeilijke termen, zus! Jouw toekomst als verpleegkundige staat of valt met je vermogen om helder te communiceren. Patiënten hebben geen behoefte aan mooie woorden. Overigens zal jij stralen in dat beroep.”

“Toe, ga!” Haar armen schieten naar voren alsof zij deze keer echt gaat duwen.

“Drie twee één, go!” roept Baby-Ik nogmaals, in de ijdele hoop dat het hem deze keer wel lukt om uit de startblokken te schieten.

“Jezus, broer!”

“Ik verstar, het lukt gewoon niet!”

“Nou, dan blijven we hier. Komen ze ons maar halen.”

Maar dat kan Baby-Ik niet laten gebeuren, daarvoor is hij te trots. “Halen?” roept hij? “Niets daarvan, we gaan!” Hij zet zich af en roetsjt naar beneden. Echt snel gaat hij niet, het is meer een soort wurmen. Met het hoofd vooruit duwt hij zich een weg naar het avontuur dat voor hem is uitgetekend. Kort achter hem volgt Baby-Jij.

Aan het einde van de glijbaan, net voordat de wereld hem verwelkomt, beseft hij dat hij altijd zijn zus zal hebben om hem bij te staan. “Overigens word ik geen verpleegkundige, maar verpleegkundig-specialist!” hoort hij haar nog zeggen. Met een gelukzalige glimlach laat hij wat volgt gebeuren.

Schrijversblok

Wanneer je vastgelopen bent
Kun je niet verder
Maar ook niet meer terug

Einde verhaal.

Oester

Ik ben een ideeënoester
Met af en toe een parelgedachte
Maar mijn schelp blijft gesloten.

Dwaalvlucht

Bijna dertig jaar geleden
Vloog ik uit met de intentie
Een eigen nest te bouwen

Wat ik niet wist: dat ik
Vogel zonder kompas
Aan een dwaalvlucht was begonnen.

Het juk van een diagnose

Voor het oktobernummer van vakblad De Psycholoog schreef ik een essay over het juk van een diagnose. Het artikel is een ervaringsbeschrijving van mijn worsteling met ADD, waarmee ik op mijn vijfenveertigste ben gediagnosticeerd.Lees mijn essay hier. Bijgaande illustratie is gemaakt door Chiara Arkesteijn.

Social Media Integration by Acurax Wordpress Developers
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookCheck Our FeedVisit Us On Linkedin
Social Media Integration by Acurax Wordpress Developers
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookCheck Our FeedVisit Us On Linkedin